Vorm wint het helaas van inhoud

Laat ik beginnen met de hoofdpersoon. Zelden ben ik zo’n ongelofelijk onsympathieke botterik als hoofdpersoon tegengekomen als Michele Balistreri. Begrijp me niet verkeerd: ik lees regelmatig over allerlei mensen die je in het dagelijks leven liever niet tegen zou willen komen in een donker steegje. Maar meestal is de schrijver van het boek zich bewust van de onhebbelijkheid van het personage. Met Roberto Costantini weet ik dat niet zeker.

Maar terug naar Michele. Het is al meteen moeilijk om met hem mee te leven. Hij is namelijk een fascist. Verder besluit hij na een vervelende ervaring met twee vrouwen (hij is hoofdzakelijk zelf verantwoordelijk voor de rampzalige afloop) al vroeg dat alle vrouwen hoeren zijn. Dit zegt hij ook regelmatig. Vrouwen zijn hoeren. Geen uitzonderingen. Ook vrouwen die schijnbaar niet eens sex hebben: hoeren.

Michele is in zijn tienerjaren een crimineel en als volwassene een politieagent. Dat had een interessant gegeven kunnen zijn. De weg van het ene naar het andere uiterste wordt er echter in een paar pagina’s doorheen gejaagd.

Ook als agent blijft Michele een klootzak. Hij is een luie zakkenvuller die iedereen in Italie minachtend bestempeld als luie zakkenvullers. Hij ziet hier duidelijk de hypocrisie niet van in. De schrijver doet zijn uiterste best om Michele neer te zetten als een rebel without a cause en later als een Walter White-achtige anti-held, maar faalt jammerlijk.

De tijdsprongen in het begin zijn ronduit verwarrend. De dialogen zijn tenenkrommend slecht en bestaan vooral uit expositie. Alles ligt er zo dik bovenop. Iets wordt uitgelegd en opnieuw in andere bewoordingen uitgelegd en tenslotte nog een keer. Tot in den treure. Het boek behandelt me als een idioot. In het begin stoort dit alleen, maar na verloop van tijd wordt het bloed irritant.

Vanaf de 100ste bladzijde komt het boek pas echt op gang. Jammer genoeg is het dan al te laat voor mij. Er is op zich niets mis met het verhaal, maar er mankeert zo veel aan de manier waarop het verteld wordt dat ik amper kan genieten van het spannende plot.