Rommelig, rauw en eerlijk

Dorsten Nienke ’s Gravemade,
Rommelig, rauw en eerlijk.
Nienke ’s Gravemade is niet in één hokje te plaatsen. Ze schrijft, ze acteert, ze improviseert; ze maakt. ‘Bron Eye magazine’.
Nienke woont en werkt in Brussel. Dorsten is haar prozadebuut.

Negen rommelige levens: Olga is overgeleverd aan haar verpleger, Lorraine’s leven heeft een miserabele start wanneer ze door de vriend van haar moeder te werk wordt gesteld en Rosa stapt over al haar grenzen heen voor haar geliefde. En dan zijn er nog Hanna, Kiki, Eddie, Sallie, Alma en Frankie met hun eenzame levens en onmogelijke liefdes. En er is seks, veel seks.
Negen rommelige levens zijn het zeker. Allen hebben ze een drang, een dorst, die ze proberen te lessen met seks. Is het eenzaamheid, angst, het niet los kunnen laten of gewoon, omdat ze niet beter weten dat ze maar doen wat ze doen. De verhalen bevinden zich in die grijze zone van wat wel en/of niet acceptabel is. Dorsten laat je meevoelen met de personages en leert je begrijpen waarom hun levens zo rommelig zijn. Je ontmoet de personages in hun huidige leefwereld en tijdens het verhaal leer je hoe ze daar gekomen zijn met fragmenten uit het verleden en heden.
Door de vlotte schrijfstijl, het simpele en duidelijke taalgebruik lezen de 9 verhalen snel door. De verhalen in Dorsten gaan voornamelijk over vrouwen in alle fases van hun leven en gebracht op soms toch een geestige wijze, maar ook kruipt er eenduidigheid in de verhalen en sturen jou als lezer naar maar één mogelijke uitkomst wat je de wanhoop van de personages laat voelen.

“Maar het allermeeste mis ik mezelf”
Dorsten sluit af met voor mij een pakkende slotzin waar ik meerdere personages in herken. De personages zijn allen op zoek naar iets wat ze niet denken te hebben of gaande weg zijn kwijtgeraakt; ZICHZELF.