We hielden de kelderdeur zo veel mogelijk dicht

"Ik weet niet meer hoelang we met de ondergelopen kelder leefden. We hielden de kelderdeur zo veel mogelijk dicht, alsof je daarmee het onheil weg kunt houden. het weten en de deur dichthouden: voor mij is dit symbolisch voor hoe we daar toen leefden."
Rake analyse van een ontwricht huwelijk: pas na de dood van A. beseft zijn vrouw hoe complex hij in elkaar zat en hoe dat haar heeft beïnvloed. Aan de ene kant probeert ze te verklaren waarom ze bij hem had moeten gaan en aan de andere kant waarom ze dat niet heeft gedaan.
Het begon zo leuk: ze waren verliefd, hadden veel vrienden die langs kwamen en kregen kinderen, maar naarmate Christien zich verder ontwikkelde in studie en werk, voelde hij zich verlaten; hij wilde dat ze zich helemaal aan hem wijdde, maar zij trok zich steeds meer terug in haar werk en eigen ruimte.
"Het enige dat ik graag doe, is praten, praten over mezelf, eindeloos zeuren en klagen en kankeren en terugblikken", schreef hij haar eens. Ze schreven elkaar brieven vanuit hun eigen kamers in het huis, terwijl ze beiden thuis waren.
Inhoudelijk is het een interessant boek, maar na een tijdje gaat het vervelen, zeker wanneer je niet zelf in zo'n situatie zit of hebt gezeten. Het is te prozaïsch geschreven. Een romanschrijver had het misschien boeiender kunnen verwoorden.