Mooi verhaal in een haperende schrijfstijl

De hele tekst staat in een soort versvorm. Een unieke keuze voor een roman, maar wat mij betreft geen succes. Juist omdat het eigenlijk gewoon proza is, maar dan met afbrekingen en inspringingen. In mijn hoofd klinkt alles dan raar haperig. Voor sommige stukken, vooral gedachtes, vind ik het goed werken. Maar het hele boek in die stijl leest echt vervelend.
Jammer, want er zit wel een mooi verhaal in. Ik hou ervan als twee totaal verschillende personages elkaar vinden. Alison zoekt een thuis, Marla zoekt iets vertrouwds. En hoewel Alison in eerste instantie een soort insluiper is, hebben ze veel aan elkaar.