Pageturner, maar niet altijd om de goede redenen

Archeoloog en docent Peter de Haan wordt tegen wil en dank bij een mysterie betrokken wanneer hij berichten krijgt van een onbekende afzender en een bevriende collega verdwijnt. Hij besluit op onderzoek uit te gaan, en wordt daarbij dwars door zowel het boven- als ondergrondse Leiden geleid.

Jeroen Windmeijer wordt door zijn uitgever de 'Dan Brown' van de lage landen genoemd, maar die vergelijking gaat toch enigszins mank. Er zijn uiteraard parallellen te zien: een intelligente hoofdpersoon die tegen zijn wil midden in een mysterie terechtkomt, een race tegen de klok, veel verwijzingen richting wetenschap, religie en uitgebreide beschrijvingen van de plaats van handelen.

Waar Dan Brown er echter in slaagt om het plot en de meer wetenschappelijke achtergrond in balans te houden, is dat in Het Paulus Labyrint niet het geval. Het boek verliest veel vaart, en het lijkt alsof de auteur niet helemaal kan kiezen tussen het schrijven van een thriller en een puur informatief werk. Ik kon het zeker in de tweede helft van het boek niet laten om door te bladeren bij de zoveelste uitweiding, en dat is zonde, want er zit duidelijk veel liefde en aandacht in het verhaal. Wellicht kunnen lezers met meer bijbelkennis dit beter op waarde schatten.

Door de enorme aandacht voor de bijbelse achtergrond worden de karakters niet erg uitgediept, en het verhaal is ook niet overal even geloofwaardig. Ergens gek, want dat zijn de boeken van Dan Brown ook niet bepaald, maar wellicht voelt het anders omdat Het Paulus Labyrint zich zo dichtbij huis afspeelt. Tegenover die minpunten staat dat de delen die over hoofdpersoon Peter de Haans zoektocht gaan, meeslepend genoeg zijn om er aan het eind toch ook een pageturner van te maken om de goede redenen.