Het kabbelt en sleept mee, vol vervreemding en herkenbaarheid

Een verhaal over de 18-jarige Jonathan die aan een brug hing, zijn dakloze moeder die al dan niet overleden is, Wildervanck, de ambtenaar die Jonathan bijstaat maar elke ochtend later komt omdat hij de dag begint met een fietstocht, en zijn collega Scherpenzeel die in die fietstochten geïntrigeerd raakt en besluit elke ochtend - stiekem - achter Wildervanck aan te fietsen.

Jonathans moeder lijkt de meest verwarde van de vier, met haar vergezochte verhalen over zijn geboorteplaats. Aan de andere kant, Jonathan hing om onduidelijke reden aan een brug, Wildervancks fietstochten duren inmiddels tot ver in de middag en Scherpenzeel wordt door demonen uit zijn jeugd omgeven. Zijn de hoofdpersonen zo merkwaardig als ze lijken of blijken ze toch verrassend menselijk?

Als lezer kijk je via perspectiefwisselingen mee met de verschillende personages, in hun verwarring richting de gebeurtenissen, elkaar en zichzelf. Halverwege bekroop mij de vraag waar het verhaal naar toe gaat: naar een allesverklarend einde of niet? Hoop je bij het lezen eigenlijk op die verklaring of juist niet, zodat het echt om de reis gaat en niet om de bestemming? Het plot roept net zoveel vragen op als het antwoorden geeft: de verhaallijnen komen samen, maar wijken net zo makkelijk ook weer uiteen.

Melancholiek en geestig, vervreemdend en herkenbaar, een snelle schrijfstijl in lange zinnen. Het kabbelt en sleept je mee, een absurd verhaal zonder dat er echt surrealistische dingen gebeuren.

Ik ga er nog even over nadenken...