Advertentie

Het verhaal speelt net na 9/11 en leest alsof het gisteren is gebeurd. Het wordt verteld door Shirin, een Perzisch-Amerikaanse die de twee jaar die ze nog op de high school moet doorbrengen zo onopvallend mogelijk probeert te overleven. Na een racistische aanval op haar, waarvan (hoe herkenbaar) de politie en haar ouders haar in feite de schuld geven, heeft ze een muur om zich heen getrokken. Wat ze niet in de gaten heeft, is dat ze daarmee een eindeloze afstand creëert naar liefde en goede mensen. Langzaam maar zeker brokkelt haar muur af, onder andere doordat ze ervaart hoe anderen haar zien, namelijk als een tough cookie waar ze bang voor zijn.

Behalve het racisme gaat dit verhaal ook over liefde en traditie in familie, volwassen worden en vriendschap. Het raakte mij omdat het zo herkenbaar is en positief en vol liefde is, ondanks de oneerlijkheid van het leven.

De verhaallijn: jongen en meisje passen niet bij elkaar, maar worden enorm verliefd, hij all-American ster van de school, zij islamitisch-dus-niet-geschikt; racisme in hun omgeving drijft hen uit elkaar; zij kan laten zien wat ze waard is waardoor ze toch wel geschikt bevonden wordt... is misschien wat al te rooskleurig. Ik gun het de hoofdpersonen van harte maar of betwijfel of het realistisch is.
Dat laat onverlet dat het verhaal juist ruimte geeft om alle vooroordelen over meisjes met Perzische / islamitische ouders, onderuit te halen. Shirin's grote broer is beschermend maar hun ('Amerikaanse') vrienden, zijn dat net zo goed. Het is haar broer die zijn dromen naleeft en ervoor zorgt dat Shirin kan doen waar ze goed in is en zich kan laten zien (met break dance).
Een goed voorbeeld van hoe Mafi de boodschap van nuance en de wreedheid van de vooroordelen in beeld brengt, vind ik de hoofddoek-discussie. Deze discussie komt bijna nonchalant her en der voorbij, als een onderdeel van het dagelijkse leven, maar ook als een wezenlijke keuze van Shirin. Als lezer kan je het belang van de eigen keuze van de meiden invoelen en je realiseert je dat er onnoemlijk redenen om wel of geen hoofddoek te dragen.
De ontwikkeling van Shirin en die de jonge mensen om haar heen is mooi beschreven in kleine handelingen of dialogen. De volwassenen beschrijft Shirin als platte figuren, wat ik passend vind voor een meid van haar leeftijd, dan zijn alle grote mensen karikaturen.
Het taalgebruik van Mafi is, zoals in al haar boeken, weer prachtig: simpel, doordacht en helemaal in de lijn met de hoofdpersoon die het verhaal vertelt. De tekst blijft in stand dankzij de knappe vertaling van Merel Leene.

Mafi schrijft in haar voorwoord dat het verhaal deels haar eigen ervaringen beschrijft en dat zij op zestienjarige leeftijd nog niet over de woorden beschikte om zich te uiten. Ik ben haar dankbaar dat zij dat nu wel kan. Ik hoop dat veel mensen door dit boek kunnen ervaren wat een kleine, 'grappige' opmerking doet; hoeveel haat, onverschilligheid en onbegrip meisjes, met of zonder hoofddoek over zich heen gestort krijgen.

Reacties op: Prachtig liefdevol verhaal over racisme en familie

68
Een bijna eindeloze afstand - Tahereh Mafi
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Bestel dit boek bij Libris.nl Bestel het boek vanaf € 19,99 Bestel het e-book € 9,99
E-book prijsvergelijker