Huilen met de pet op

Dode lijken is het tweede boek in een nieuwe reeks bloedstollende en filmische thrillers." Zo wordt reclame gemaakt voor Lauryssens' nieuwste. En ze hebben gelijk. Dode lijken - moest ie ooit verfilmd worden - zou niet misstaan in Jan Verheyens Nacht van de Wansmaak. Met dat verschil dat in de Nacht nog wat kan afgelachen worden. Dode lijken is gewoon huilen met de pet op. Alle grenzen van het goede fatsoen vervagen. Zonder twijfel zal er in elk korps wel een zot rondlopen die niet anders doet dan flauwe, vettige, vulgaire grappen maken, maar te veel is te veel. En jammer genoeg valt er verder weinig te vertellen. Het verhaal houdt niet veel in: een man is van de Boerentoren geduwd, en een aantal missen wordt slachtoffer van aanslagen. Verder is er nog een zijsprongetje naar een Spaanse gevangenis, maar hoe dat relevant genoemd kan worden, is me een raadsel. Laat ons hopen dat dit voor Lauryssens maar een accident de parcours is.