Betoverende passage

Mocht er een prijs bestaan voor het beste deel van een thriller, dan ging deel twee van Doopvont van de duivel daar ongetwijfeld mee lopen. In dat hoofdstuk bevinden twee van de hoofdrolspelers zich op een onbewoond eiland voor de Nederlandse kust. De ene is Lambert-Harry Jacobs, de baas van het museum over Lucas van Ostrea, een vijftiende-eeuwse schilder van wie slechts een handvol werken bewaard zijn gebleven. Ook aanwezig is Katja Solovjova, die in Rusland een werk van Van Ostrea in handen heeft gekregen. Op een nogal ongewone manier, overigens, want bij het schilderij trof ze het lijk aan van haar ex-geliefde Bykadorov. Het verhaal gaat dat het kunstwerk al haar eigenaars doodt. Terwijl Katja dat mysterie probeert te ontrafelen, trekt ze zelf ook de aandacht van de Russische politie.
In het beruchte deel 2 komt het tot een confrontatie tussen Harry en Katja, in de benauwende aanwezigheid van een werk van Van Ostrea. Platova schrijft hier zo een beklemmende passage dat het lijkt alsof het schilderij werkelijk tot leven komt en zelfs wie erover leest kan betoveren. Even zit je zelf op dat eiland, tussen de koude stenen van een verdwenen stad, met alleen maar jij, Katja, Harry en een kwaad schilderij.

Maar dan keert Katja terug huiswaarts, en is de betovering weg. De plot is helemaal niet slecht, maar een ietsje afgeraffeld, en niet in verhouding tot wat eraan voorafgaat. Dat ene deel, toch wel een derde van het boek, blijft in mijn geheugen gegrift als een van de meest betoverende ooit, het geheel blijft vrees ik minder hangen. Toch benieuwd hoe dat in haar drie andere thrillers zit.