wisselend

De elf Emervia is door omstandigheden opgegroeid zonder ouders en ook nog bij een ander volk. Ondanks dat ze weet dat het een onveilige reis zal zijn, gaat ze op weg op zoek naar haar ouders. Gedurende haar reis komt ze vele gevaren tegen en heeft ze vele ontmoetingen.

Ik heb een heel tegenstrijdig gevoel bij dit boek en vaak ook binnen een onderwerp. Toch heb ik op sommige momenten genoten.

Uiterlijk
De cover is simpelweg prachtig! Daarentegen bij het openslaan van het boek was ik even in de war, de uitlijning van de bladzijden gaf mij het gevoel dat ik een scheefgedrukte versie had. Gelukkig went het wel.

Origineel en ook weer niet
Heel veel namen zijn heel origineel bedacht. Ik vind het tof dat ze zoveel namen verzint, dat het een keer echt anders is. De keerzijde is dat ik veel namen niet mooi vond, zoals Emervia en Jorf en ik merkte dat ik daardoor minder een klik kreeg met de personages.

Emervia is nog heel erg bezig met het ontdekken van haar eigen emoties en leert de wereld en haar rol in de wereld kennen. Deze verhaallijn is in mijn ogen niet heel origineel. En toch zitten er prachtige stukken in: de herinneringen zijn heel ontroerend beschreven en het concept hoe een volk de doden eert is ronduit prachtig.
Onze held is een dame en dat lees je niet vaak en daarmee heeft de schrijver gelijk: de held hoeft helemaal geen man te zijn! Waar ik dan wel weer de kriebels van kreeg, was dat meerdere mannen een dame een begeleidende hand op de onderrug moest geven. Wat is dat toch? De onafhankelijke vrouw in mij steigert van dit soort zinnen.

Inconsistenties
Wat mij het meest stoorde zijn de dingen waar het niet helemaal consistent was. Ik geef twee voorbeelden:

• We beleven het verhaal door de ogen van Emervia en op de helft van het boek wisselt de verteller per bladzijde. Ik snap dat het gedaan is, maar het voelt als een truc. Ook is de verteller niet altijd even logisch gekozen, waardoor het eerder een vertelling was dan een situatie waar diegene in zat.
• Ze lopen door een berg heen en ongemerkt zijn ze hoger in de berg. Nergens wordt beschreven dat ze stijgen, dat ze misschien wel meer adem nodig hebben of stramme benen krijgen of iets in die geest. Het gebeurt gewoon en dat maakt het verhaal ongeloofwaardig.

Al met al heb ik tegenstrijdige gevoelens bij dit boek en zou ik hem niet zomaar aanraden. Ik stoorde mij te vaak aan dingen en dat haalde mij uit het verhaal. Tegelijkertijd zijn bepaalde stukken heel mooi en soms zelfs ontroerend. Wanneer je je minder stoort aan de genoemde dingen of meer van coming of age boeken houdt dan ik, dan kan ik dit boek aanraden.