mooie personages, warrige scènes

Ai’Laenor is half elf van moederskant en half demon van vaderskant. Tijdens haar geboorte wordt duidelijk dat haar leven zwaar zal zijn vanwege haar demonische kant, maar dat ze ook beschermd zal worden door de godin Freya.

Het verhaal wordt verteld vanuit Ai’Laenor, eerst als klein meisje en met tijdsprongen tot volwassene. Ze leeft alleen met haar moeder, totdat moeder een goede man ontmoet, die Ai’Laenor haar vader gaat noemen. Al snel slaat het noodlot toe en wordt ze verbannen. Ze doet haar best om te overleven, en terug te komen naar haar moeder.

Het is in de setting van de Noordse mythologie met bijvoorbeeld de godin Freya die langskomt. Ook worden meerdere Scandinavische namen gebruikt. Later in het verhaal komt de sfeer van Scandinavië echt naar voren, wanneer ze door het ijs aan het ploegen is.

De meeste personages weet Rick heel goed neer te zetten, de belangrijkste personages komen tot leven. Ik wil één personage extra benoemen en dat is Gelaris Maaluit (een wezentje die een hele tijd met haar meereist). Ik vond hem zo leuk en grappig, hij maakte menig scène luchtiger en is een goede toevoeging aan het verhaal.

Echter, bij het lezen voelde ik me regelmatig in een staat van verwarring. In het boek verlopen meerdere gesprekken vreemd en warrig en dat heeft verschillende redenen. De gesprekken zijn niet goed uitgeschreven en men gaat ineens over op een ander onderwerp. Daarbij kwamen sommige reacties niet helemaal natuurlijk over. Met enige regelmatig had ik een bepaalde reactie bij de andere personage verwacht, dit bracht regelmatig verwarring. Ik heb vaak stukjes teruggelezen om te kijken of ik ergens overheen las. Een goed voorbeeld is de beginscène, want hoeveel mensen zijn er in de kamer? Ik had het gevoel dat er meer mensen in de kamer waren, dan er daadwerkelijk zijn.

Ondanks de warrigheid zijn heel wat scènes heel leuk. Bijvoorbeeld wanneer Ai’Laenor bij haar neef is en ze, al slingerend door het woud, op sleeptouw genomen wordt. Ik vond de houding van haar neef zo lief.

Een tweede kritiek punt is dat ik de richting van het boek miste, of beter gezegd van de reis die Ai’Laenor maakt. Je gaat van heftig moment met allemaal nieuwe mensen door naar een ander heftig moment, maar waarom ze steeds doorreist is soms een raadsel. Door deze zijstappen en vele kennismakingen was ik kwijt wat het hoofddoel was, waar eindigt het? Hierdoor werd ik een soort van verrast op het eind en was ik er gedurende het verhaal niet nieuwsgierig naar het eind.

Een laatste is punt van kritiek zijn de namen. In het begin had ik geen beeld/gevoel bij een deel van de namen, zoals Ai’Laenor. Met dit soort namen zou ik een ‘hoe spreek ik de namen uit’ bladzijde opnemen in mijn boek. Ik zie ook het nut van de ‘ niet. Ik had vooral moeite met de naam van haar moeder, Aey’Nya. Is dat op een heel moeilijke manier Anja geschreven? Het niet weten hoe een naam uitgesproken kan worden schept een afstand tot die personages.

Er zijn heel veel goede punten te benoemen aan dit boek, met de uitwerking van de personages op kop. Ik vond het geen slecht verhaal, maar de warrigheid overheerst.