Een leven zo ver

Afgelopen zondagmiddag zat ik heerlijk in het zonnetje aan de keukentafel. Een perfect moment om te beginnen in het boek Een leven zo ver van M.L. Stedman. Ik had dit boek al vaak voorbij zien komen en was erg nieuwsgierig geworden naar dit verhaal. De cover vind ik zo mooi en na de samenvatting gelezen te hebben, maakte dat ik graag wilde beginnen.

Vanaf de eerste pagina merkte ik hoe beeldend het verhaal is geschreven. Wat er gebeurt, zie je echt voor je en de verdrietige momenten voel je ook. Het verhaal speelt zich af op een schapenboerderij in West-Australië, waar de familie MacBride al generaties lang woont en werkt. Wanneer een tragedie het gezin treft, verandert het leven van een moeder en haar kinderen voorgoed.

Toch vond ik het verhaal soms wat verwarrend. We lezen over het heden, maar ook over de tijd daarvoor, en door die sprongen raakte ik af en toe even de draad kwijt.
Maar ondanks dat wilde ik toch blijven lezen. De hoofdstukken zijn kort en ik was nieuwsgierig hoe het verder zou gaan met Matt en zijn familie. En dat doorlezen werd beloond, want op een gegeven moment zat ik helemaal in het verhaal. Wat mij vooral is bijgebleven, is hoe dit verhaal laat zien hoe sterk mensen kunnen zijn. Hoe ver je gaat voor de mensen van wie je houdt, zelfs als dat zwaar is.

Sommige stukken zijn echt hartverscheurend, waarbij de tranen over mijn wangen stroomden, maar tussen al het verdriet door zit ook veel hoop en liefde. De prachtige omgeving waarin het verhaal zich afspeelt maakt het helemaal af. Het is een verhaal dat mij heeft geraakt.

Bedankt voor het recensie-exemplaar, LS Uitgeverij.