Intrigerende historische roman

Een aangrijpende historische roman over een jonge vrouw die in het krankzinnigengesticht beland.
Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm door Elisabeth een jonge vrouw van 23 jaar.
Zij wordt er van verdacht haar 2 dochtertjes te hebben vermoord. Bij gebrek aan bewijs wordt Elisabeth in het gesticht geplaatst. Heeft zij daadwerkelijk haar kinderen vermoord?

Door het slim gebruiken van 2 verhaallijnen, heden (het leven in het gesticht) en verleden (het opgroeien van Elisabeth) wordt je mee genomen in de persoon Elisabeth. De schrijfstijl van Els Florijn is kort, irrelevante zaken worden weggelaten. Hierdoor wordt het verhaal des te intenser om te lezen. Helemaal wetende dat Florijn research heeft gedaan naar de gestichten van weleer.

Thema’s als onderdrukking, rouw, psychische problematiek, moederliefde, geloof, verdriet en de zeer slechte omstandigheden in de dolhuizen begin 19de eeuw komen aan bod. Er werd slecht voor deze vrouwen gezorgd, De omstandigheden waren wreed en barbaars. Beschimmeld eten, kou lijden, ijskoud en zonder af te drogen de wekelijkse wasbeurt ondergaan. Ook het gebrek aan kennis van verschillende ziektebeelden en het feit dat psychiatrie nog in de kinderschoenen stond maakte het verblijf zwaar

Vrouwen waar geen plek voor was in de maatschappij konden hier zomaar belanden.

“ze hebben hun conclusies nog niet helemaal getrokken, vragen zich af: is ze gek of doet ze gek - van verdriet misschien? Want twee weken geleden heb ik mijn tweede dochter in nog geen drie jaar tijd begraven”.

Een intens verhaal dat blijft hangen.