Tussen herinnering en waarheid

Mia’s zorgvuldig opgebouwde leven komt op losse schroeven te staan wanneer haar broer Max een confronterend boek publiceert over hun jeugd. Jarenlang was hij het probleemkind, degene die het gezin ontwrichtte en alle aandacht opslokte. Voor Mia voelde het als opluchting toen hun ouders hem wegstuurden naar het beruchte internaat St. Bartholomew’s. Wat daar werkelijk gebeurde, wilde ze nooit weten.
Wanneer het verleden zich onontkoombaar aandient, vlucht Mia naar Tasmanië, de plek waar alles begon. Maar ook daar blijkt ontsnappen onmogelijk. St. Bartholomew’s staat opnieuw in de schijnwerpers en wat Mia ontdekt, is verontrustender dan ze zich had kunnen voorstellen. Oude herinneringen, halve waarheden en manipulatie raken onlosmakelijk met elkaar verweven.
Terwijl Mia steeds verder graaft, dringt een duister geheim zich met geweld naar de oppervlakte. Hoe ver kun je wegkijken voordat de waarheid je inhaalt?

Mijn ervaring:
Wat een indringend, aangrijpend en pakkend verhaal dat je direct op scherp zet. Het boek opent sterk met het moment waarop Mia’s broer Max een boek publiceert over hun jeugd en daarmee zorgvuldig opgeborgen herinneringen aan het licht brengt. Het is geen verhaal vol snelle sensatie, maar een subtiele psychologische benadering die Marion Pauw op het verhaal los laat. Haar schrijfstijl is helder, beeldend en zintuiglijk. Met kleine details en suggestieve scènes weet ze je als lezer voortdurend een gevoel van dreiging en beklemming mee te geven.

Het verhaal wisselt af tussen het perspectief van Mia en dat van Max, wat voor extra diepgang en spanning zorgt. Mia is een gelaagd en geloofwaardig personage. De façade dat ze haar leven volledig op orde heeft, maar brokkelt langzaam af en haar innerlijke worstelingen met schuld, wegkijken en zelfbescherming worden voelbaar en herkenbaar neergezet. Max blijft lange tijd meer op afstand, wat hem juist intrigerend maakt. Zijn stem echoot door het verhaal en zorgt ervoor dat je als lezer voortdurend twijfelt aan Mia’s herinneringen en keuzes. De spanning zit niet zozeer in wat er gebeurt, maar vooral in hoe de personages met gebeurtenissen omgaan.

De opbouw van het verhaal is zorgvuldig en doordacht. Het begint rustig, waarbij Marion Pauw de tijd neemt voor sfeer en karakterontwikkeling. Gaandeweg neemt het tempo toe en wordt de dreiging steeds voelbaarder. Pauw voelt feilloos aan wanneer ze moet versnellen, vertragen of zaken juist in het ongewisse moet laten. Thema’s als familiebanden, trauma, machtsmisbruik en de onbetrouwbaarheid van herinneringen worden op sterke en natuurlijke wijze in het verhaal verweven. Ik voelde tijdens het lezen regelmatig ongemak; vooral de geheimen die langzaam aan het licht komen zijn aangrijpend en tragisch. Die intensiteit zorgt ervoor dat je als lezer volledig wordt meegezogen.

Jij bent het licht is een indringende, aangrijpende en sterke literaire thriller die onder je huid kruipt en een beklemmende sfeer oproept. De personages zijn complex, gelaagd en realistisch uitgewerkt en de gebeurtenissen confronterend en intens. Het verhaal weet je te grijpen en met verbijstering te sluiten. Een erg sterke thriller.