Lezersrecensie
Een boek dat je even bijblijft
Frankrijk, 1942: de nazi’s organiseren razzia’s en sturen alle joden via de Vélodrome d’Hiver naar de concentratiekampen. Tegelijkertijd probeert het verzet de Duitsers zo hard als ze kunnen tegen te werken. Annabel Marceau steelt, als afstammeling van Robin Hood, juwelen van de nazi’s om de activiteiten van het verzet te betalen. Wanneer ze de armband van een bevriende Joodse vrouw wil terugpakken van een Duitse commandant, loopt het mis.
Boston, 2018: Colette, dochter van Annabel, heeft het metier van stelen van de slechten om uit te delen aan de goeden, geleerd van haar moeder en heeft met de opbrengst van de gestolen juwelen het centrum voor Holocaust educatie opgericht. Ze rouwt echter nog steeds om het verlies van haar moeder en haar zusje die beiden verdwenen op een noodlottige avond tijdens de oorlog.
Dit boek speelt in twee tijdsgeesten, waarin we enerzijds het verhaal leren kennen van Annabel en anderzijds te weten komen hoe Colette haar leven verder heeft opgenomen na het verdwijnen van haar moeder en zusje. Naar het einde toe komen alle verhaallijnen te samen.
Kristin Harmel schrijft zeer vlot, dat wist ik al uit haar eerdere boeken, en ook dit verhaal is -zeker vanaf de tweede helft- niet meer weg te leggen. Eens je voelt dat de ontknoping zou kunnen naderen wil je alleen maar verder lezen. Alle losse eindjes worden naar het einde toe ook opgelost (alleen blijft het gissen naar hoe het de vader van Colette is vergaan na de oorlog, maar dit stoort op zich niet).
In hoeverre het boek historisch correct is, daar spreek ik mij niet over uit, het blijft natuurlijk fictie gebaseerd op de oorlogsfeiten die we allemaal wel kennen. De geloofwaardigheid van de samenloop van omstandigheden aan het einde van het verhaal is ook niet top, maar dit stoorde mij totaal niet, want willen we niet allemaal dat alles goed komt en wensen we iedereen niet het beste toe?
Dankjewel @bestofromance, @boekerij en @kristinharmel voor dit recensie-exemplaar! Ik heb het met heel veel plezier gelezen.
Boston, 2018: Colette, dochter van Annabel, heeft het metier van stelen van de slechten om uit te delen aan de goeden, geleerd van haar moeder en heeft met de opbrengst van de gestolen juwelen het centrum voor Holocaust educatie opgericht. Ze rouwt echter nog steeds om het verlies van haar moeder en haar zusje die beiden verdwenen op een noodlottige avond tijdens de oorlog.
Dit boek speelt in twee tijdsgeesten, waarin we enerzijds het verhaal leren kennen van Annabel en anderzijds te weten komen hoe Colette haar leven verder heeft opgenomen na het verdwijnen van haar moeder en zusje. Naar het einde toe komen alle verhaallijnen te samen.
Kristin Harmel schrijft zeer vlot, dat wist ik al uit haar eerdere boeken, en ook dit verhaal is -zeker vanaf de tweede helft- niet meer weg te leggen. Eens je voelt dat de ontknoping zou kunnen naderen wil je alleen maar verder lezen. Alle losse eindjes worden naar het einde toe ook opgelost (alleen blijft het gissen naar hoe het de vader van Colette is vergaan na de oorlog, maar dit stoort op zich niet).
In hoeverre het boek historisch correct is, daar spreek ik mij niet over uit, het blijft natuurlijk fictie gebaseerd op de oorlogsfeiten die we allemaal wel kennen. De geloofwaardigheid van de samenloop van omstandigheden aan het einde van het verhaal is ook niet top, maar dit stoorde mij totaal niet, want willen we niet allemaal dat alles goed komt en wensen we iedereen niet het beste toe?
Dankjewel @bestofromance, @boekerij en @kristinharmel voor dit recensie-exemplaar! Ik heb het met heel veel plezier gelezen.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van Leen1409
Gesponsord
Het voortbestaan van de monarchie hangt aan een zijden draadje. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
