Sterk debuut, benieuwd naar het volgende werk van deze auteur!

Texas, USA. Een gevangenisdeur slaat dicht. De laatste episode in het leven van professor D’Hondt is gestart. D’Hondt is immers ter dood veroordeeld owv het dronken doodrijden van een zwangere vrouw, de vraag of hij hier wel degelijk schuldig aan is in het midden gelaten.

De professor gebruikt de tijd die hem nog rest echter niet om in beroep te gaan, of om zich te verzetten tegen zijn straf, hij gaat op filosofische wijze op zoek naar de zin, of liever de zinloosheid, van het leven.

van der Meer beschrijft, op zeer realistische wijze, hoe D’Hondt ‘s nachts via een deurtje onder zijn bed in een parallelle werkelijkheid terechtkomt en dwaalt door een rozekleurige gang waarbij zijn terecht komt in herinneringen aan fijne en minder aangename gebeurtenissen in zijn leven. Een schrijfstijl die hij ongetwijfeld heeft overgenomen van de grootmeester in dit genre, Haruki Murakami.

De hersencel is een krachtig debuut, dat een mens doet nadenken over het leven. Ik ben niet zo filosofisch aangelegd, maar de manier waarop dit boek geschreven is, maakt dat zelfs leken als ik met veel plezier de hersenspinsels van professor D’Hondt meevolgden.

Bedankt voor dit recensie-exemplaar, mijn mening werd hierdoor geenszins beïnvloed.