Karikaturaal maar heel leuk om te lezen

Deze tweede roman van Jonas Jonasson uit 2013 leest dankzij de schrijfstijl en korte hoofdstukken heel vlot en vertelt de levensverhalen van Holger en Nombeko. Je krijgt van beide hoofdpersonages een achtergrondverhaal mee wat diepgang geeft aan hun persoonlijkheden. Zoals Jonasson ook in zijn debuut uit 2011 doet, laat hij zijn personages in van de pot gerukte situaties terecht komen die je als lezer absoluut niet ziet aankomen. Waar in De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween de personages van de enige toevalligheid in de andere sukkelden, ligt de focus hier meer op absurditeit.

Toen het einde van het boek naderde, wou ik even terugblikken op hoe het allemaal begon. Jonasson slaagt er in om in een relatief dun boek zoveel te vertellen. Eens voorbij de helft vraag je je dan af hoe ze hier in godsnaam terecht gekomen zijn. Ook de verhaallijn van de personages die slechts kort hun intrede maken, rondt hij af.

Zoals hierboven vermeld zijn de hoofdstukken niet te lang. Dat maakt dat het boek vlot leest je er makkelijk nog een hoofdstukje bij gelezen krijgt. Wat leuk is, is dat elk hoofdstuk start met een korte, samenvattende zin zonder iets te verklappen.

Omdat het hoofdpersonage Nombeke jarenlang doorbrengt in Zuid-Afrika krijg je veel info mee over de geschiedenis van Zuid-Afrika en de apartheid. Maar ook over de politieke situaties in Zweden. Ietsje te veel politiek maar al het bovenstaande trekt dit helemaal recht.