Ingrijpend tot de laatste pagina

Elle van Rijn kende ik voornamelijk als actrice, maar een aantal jaren geleden leerde ik haar ook kennen als schrijfster. Het vergeten gezicht staat al op mijn favoriete lijstje. Ook een boek over de tweede wereldoorlog. Ik zag al veel goede verhalen over de crèche voorbijkomen. Het verhaal over de crèche zelf kende ik niet. Ik was dus erg nieuwsgierig.

Amsterdam, 1942-1943. De Hollandsche Schouwburg wordt door de Duitsers gebruikt als verzamelplaats voor Joden voordat zij worden afgevoerd baar concentratiekampen. Tegenover de schouwburg zit een joodse crèche. Deze wordt door de Duitsers gebruikt om De joodse kinderen in op te vangen voordat ook zij worden afgevoerd. De negentienjarige Betty Oudkerk bekommert zich als Joodse kinderleidster over deze kinderen. Onder leiding van Henriette Pimentel, de directrice, weten ze honderden kinderen te redden van deportatie.

Het verhaal is heel aangrijpend. De keuzes waar de joodse ouders voor komen te staan is afgrijselijk. Je kind meenemen? Of je kind afstaan en redden van een mogelijke ondergang? Het boek heeft bij mij dan ook behoorlijk wat emoties losgemaakt. Maar door het heerlijke sarcasme van Betty kon er ook een lach vanaf.

De crèche is Ingrijpend tot de laatste pagina. Ook het nawoord en het leven na de crèche is erg interessant om te lezen.