Gespeend van diepgang, logica en spanning

Halverwege morgen is de vierde thriller van Chris McGeorge. Als vrijwilliger bij de ziekenhuisradio ontdekt de 70-jarige Shirley op een dag een radiofrequentie waarop het nieuws van morgen wordt uitgezonden. En het nieuws blijkt uit te komen! Dan wordt er een moord voorspeld… Met weinig hulp van buitenaf, want mensen geloven haar simpelweg niet, is het aan Shirley om erachter te komen wat er aan de hand is.

Met het begin is, ondanks de traagheid, niet zoveel mis. Dan volgt er een twist (ik zal hem niet verklappen) die alles op zijn kop zet. Als thrillerlezer verwacht je dat nu het echte vuurwerk gaat beginnen, maar dat is juist het moment waarop het vlammetje zachtjes dooft. Spannend wordt het niet. Dat ligt aan verschillende factoren. De schrijfstijl is vaak wat uitleggerig. Dingen die al duidelijk zijn worden nogmaals ontleed. Die onnodige herhaling haalt de vaart uit het verhaal, voor zover deze überhaupt aanwezig is. McGeorge zet verschillende dwaalsporen uit, maar ze zijn geen van allen goed genoeg uitgewerkt om een overtuigend alternatief te bieden voor de uiteindelijke dader.

De meeleef-factor ontbreekt grotendeels omdat de personages nogal vlak zijn. De “wel heel bijzonder hoofdrolspeelster” valt eigenlijk vies tegen. Het is leuk om eens een niet-standaard hoofdpersonage te hebben, maar dan moet die wel meer karakter-invulling krijgen dan ‘oud, dus krakkemikkig en negatief’ om goed uit de verf te komen. De andere personages gedragen zich voornamelijk precies zoals het plot voorschrijft, als pionnen in plaats van als echte mensen. Dit is het soort boek waarin iemand plotseling boosaardig zit te grijnzen. Waarom? Puur en alleen omdat de auteur die persoon verdacht wil laten lijken. Het is weinig subtiel en helaas ook niet doeltreffend.

Daarbij stikt het plot van de onwaarschijnlijke gebeurtenissen en ongeloofwaardige motivaties. De auteur lijkt meer oog te hebben voor wat verrassend is (en dat stelt dan ook nog teleur) dan voor wat logisch is. Bij een goede thriller vallen op het laatste moment allerlei puzzelstukjes in elkaar. Zo van 'oh ja, dat was daarom!' en 'daarom gedroeg die-en-die zich zo, natuurlijk!' Hier is dat helemaal niet zo omdat de personages zich vaak zonder aanleiding verdacht gedragen, het verhaal van de toevalligheden aan elkaar hangt en het motief van de dader uiteindelijk een bijeengeraapt allegaartje is. Het resultaat is een gezapige en frustrerende ontknoping.

De personages zijn zo plat als een dubbeltje. Het centrale mysterie is niet interessant en onsamenhangend. Spanning, waarvan een zekere mate onmisbaar is in een thriller, is geheel afwezig. Halverwege morgen verdient het thriller-label niet.