Lezersrecensie
Soms is genoeg echt genoeg...
Allereerst complimenten voor de limited edition met prachtig bedrukt boekblok! Gedurende het verhaal begrijp je de afgebeelde bloemen op de kaft en randen steeds beter.
Je zit gelijk in het boek en het is echt Amerikaans. De schrijfstijl is beeldend en vlot, de omgeving en beschreven personen zie je goed voor je. De puberdochters van Cooper en Debbie trekken hun eigen plan, vinden hun ouders maar irritant en Debbie hoeft eigenlijk niet meer voor hen te zorgen. Ze gaan met de schoolbus naar de middelbare school en de oudste wordt opgehaald door haar (in Debbie’s ogen irritante) vriendje, Zane, want die heeft al zijn rijbewijs.
Het verhaal komt langzaam op gang, je maakt kennis met Debbie, haar man Cooper, die werkt als accountant, en de dagelijkse bezigheden en hobby’s van Debbie. Debbie zorgt voor het huishouden en de twee dochters en werkt parttime bij een lokale krant waar ze columns schrijft die lijken op de columns zoals wij die kennen van Lieve Mona in de Story. De geschreven columns in het boek zelf vond ik erg vermakelijk en als later blijkt dat het een soort wraakactie is als vergelding uit haar verleden, is het woord empathie veel te groot maar begrijp je haar acties op de een of andere manier wel.
Je leest het boek afwisselend tussen het perspectief van Debbie, haar man Cooper en Harley, een vriendin van Debbie. Debbie heeft een technische achtergrond en zij heeft voor haar gezin de app Findly ontwikkelt om te kijken waar een gezinslid zich bevindt. Door de afwisseling van de personen ervaar je het vreemde gedrag van Debbie, zowel Debbie als Cooper raken hun baan kwijt en welke geheimen houden ze voor elkaar achter, hoe denken ze over elkaar en waarom zijn ze niet eerlijk en open over hun nachtelijke acties? Met een spannende eindsprint en een fantastische epiloog snap je als lezer dat een thriller ook humor kan bevatten!
En ben je fan van deze schrijfster dan kun je gelijk doorlezen want “Een voor een” verschijnt op 5 maart 2026, “De indringer” op 14 april 2026 en “De draagmoeder” op 30 juni 2026.
Je zit gelijk in het boek en het is echt Amerikaans. De schrijfstijl is beeldend en vlot, de omgeving en beschreven personen zie je goed voor je. De puberdochters van Cooper en Debbie trekken hun eigen plan, vinden hun ouders maar irritant en Debbie hoeft eigenlijk niet meer voor hen te zorgen. Ze gaan met de schoolbus naar de middelbare school en de oudste wordt opgehaald door haar (in Debbie’s ogen irritante) vriendje, Zane, want die heeft al zijn rijbewijs.
Het verhaal komt langzaam op gang, je maakt kennis met Debbie, haar man Cooper, die werkt als accountant, en de dagelijkse bezigheden en hobby’s van Debbie. Debbie zorgt voor het huishouden en de twee dochters en werkt parttime bij een lokale krant waar ze columns schrijft die lijken op de columns zoals wij die kennen van Lieve Mona in de Story. De geschreven columns in het boek zelf vond ik erg vermakelijk en als later blijkt dat het een soort wraakactie is als vergelding uit haar verleden, is het woord empathie veel te groot maar begrijp je haar acties op de een of andere manier wel.
Je leest het boek afwisselend tussen het perspectief van Debbie, haar man Cooper en Harley, een vriendin van Debbie. Debbie heeft een technische achtergrond en zij heeft voor haar gezin de app Findly ontwikkelt om te kijken waar een gezinslid zich bevindt. Door de afwisseling van de personen ervaar je het vreemde gedrag van Debbie, zowel Debbie als Cooper raken hun baan kwijt en welke geheimen houden ze voor elkaar achter, hoe denken ze over elkaar en waarom zijn ze niet eerlijk en open over hun nachtelijke acties? Met een spannende eindsprint en een fantastische epiloog snap je als lezer dat een thriller ook humor kan bevatten!
En ben je fan van deze schrijfster dan kun je gelijk doorlezen want “Een voor een” verschijnt op 5 maart 2026, “De indringer” op 14 april 2026 en “De draagmoeder” op 30 juni 2026.
1
Reageer op deze recensie
