Armeniër zijn in Libanon en Canada

Armeniër zijn in Libanon en Canada is het thema van De Geluksbrenger. Jarawan schreef dit boek in een countdown formule (terugtellende hoofdstukken in een overigens willekeurige tijdlijn). Hoofdpersoon (de "ik") is Lilit , een veelbelovende Frans-Canadese filmregisseuse/documentairemaakster met Armeens-Libanese roots.
Genocide, transgenerationele traumata, zoektocht naar je identiteit als nazaat van sterke voorouders zijn belangrijke co-thema's. Daarbij is haar levensgeschiedenis al bijzonder: automutilatie op haar 16e, de opleiding gevolgd aan een gerenommeerde filmacademie, een debuut gemaakt met de film Bahamut over een 52Hz Walvis (hoe verzin je het...), verhuizing op haar 34e in 2020 terug van Vancouver naar Montreal na een relatiebreuk, en niet in de laatste plaats de last van het tweelingzus zijn van Lina, wat "kleine dadelboom" betekent. In Canada zijn de twee zusjes de derde generatie Libanezen. Opa Maroun El Shami en de 8 jaar oudere "teta"(oma) Anoush zijn de kwartiermakers geweest. Opa is een intelligente maar eigenzinnige man, die studenten stimuleerde om een raketprogramma uit te voeren, geïnspireerd als hij als kind was door aanschouwen van de film Frau im Mond uit 1931. Wat leidt tot tragikomische gebeurtenissen, en lanceringen van een serie Cedar-rockets in Libanon totdat hij zich in 1986 op 66 jarige leeftijd (inmiddels weduwnaar geworden) met de Cedar-9 onmogelijk maakt, en uit seniorenresidentie New Hope wordt gezet.
Het is de lezer inmiddels duidelijk, dat de familiekroniek complex in elkaar steekt. Een blaadje met eigen notities is ook bij deze auteur een handig middel om niet halverwege al de draad kwijt te raken.
De vele details uit de levens van Maroun en Anoush, daar weer de ouders van, hun zoektocht naar verbinding met de Armeense cultuur in een Arabische en later Canadese wereld, zijn boeiend, maar tegelijk ook ietwat vermoeiend beschreven. De zoektocht van Lilit naar de familiegeschiedenis, naar de tweelingzus van haar oma Anoush gaat ver; zelfs haar verjaardagsfeest met haar zus in Canada offert ze op om losse eindjes in Beiroet aan elkaar te knopen. Wat doet dat met de lezer? Ik was beurtelings verveeld en geïnteresseerd. Aan actualiteitswaarde verliest het niet: de geschiedenis van noeste migranten die tegen de stroom in ergens vaste voet aan de grond (moeten) krijgen, staat voor de huidige toestand in de wereld.
Conclusie: een buitengewoon boek, dat je volle aandacht (en een notitieblaadje) vraagt...