Lezersrecensie
Een stoere, maar liefdevolle pelgrimstocht
In dit boek beschrijft schrijfster Rosita Steenbeek de fietstocht die ze maakte met fotograaf en ex-partner Art Khachatrian over de Via Appia naar Mycene, een stad die een belangrijke rol speelde in de geschiedenis van het oude Griekenland.
Al eerder had ze samen met de Armeense Art een fietsreis gemaakt naar Delphi en ze spraken toen af nog eens zo’n grote reis te maken. Rosita's moeder vond dat niets. Na de dood van haar moeder in 2022, met wie ze een hechte relatie had, vertrok ze in 2023 met Art op de fiets vanuit haar woonplaats Rome voor een pelgrimsreis van 1800 km met daarin 15.500 meter klimmen. “Ik mis haar erg. Eigenlijk daarom deze tocht, omdat ik niet wist wat ik moest, omdat ik mijn leven zinloos vond.”
Op de kaft van het boek staat een foto van Rosita voor de Leeuwenpoort in Mycene, het eindpunt van de tocht. Voor in het boek staat een kaart waarop de gevolgde route afgebeeld staat. In elk hoofdstuk staan door Art gemaakte foto’s, van onder meer landschap, dieren, bouwwerken, historische plekken, Rosita zelf en ook de achterflap is voorzien van een foto van Rosita, in dit geval in bij haar fiets passende fietskleding.
De hoofdstukken bestaan uit beschrijvingen van de dag-etappes. Het landschap, de weg, de ontmoetingen en de gevaren die ze tegenkomt, worden uitgebreid besproken en ook hun verblijf voor de nacht, hun diners en hun lunches. Art is bepaald geen ochtendmens en daardoor vertrekken ze vaak pas laat op de dag. De temperaturen zijn hoog en ze komen vaak niet voor het donker aan op hun bestemming. Art fietst vooruit en Rosita fietst erachteraan. Zo nodig wacht Art Rosita op, bijvoorbeeld als er honden op de weg lopen.
Je leeft vooral met Rosita mee, met haar gedachten aan historische gebeurtenissen, de momenten waarop ze haar moeder mist en de angsten bij de dingen die tijdens de tocht gebeuren. Je voelt met haar mee als ze weer een enorme berg moet beklimmen, de weg heel slecht is, het water bijna op is en haar telefoon het ook nog eens begeeft, maar ook met haar ‘heerlijke’ afdalingen. Ook komen er steeds weer ‘redders’ op haar pad en bereikt ze zonder kleerscheuren Mycene. Voor wie ooit zelf een pelgrimstocht heeft gemaakt, is dat allemaal heel herkenbaar.
Daarnaast weet Rosita heel veel van de geschiedenis en schrijft hier dan ook heel uitgebreid over. Soms is ze hierin iets te uitgebreid en raak ik het spoor een beetje bijster. Ook heeft Rosita het heel erg vaak over Julia, de hoofdpersoon van haar vorige boek. Ze schreef het boek in coronatijd waardoor ze de plekken waarover ze schreef niet allemaal kon bezoeken en dit nu alsnog zoveel mogelijk doet, het is als het ware ook een pelgrimstocht voor Julia. Op een gegeven moment vond ik het toch wel erg veel reclame voor deze historische roman worden.
Reisgenoot Art is een bijzonder persoon en hij wordt door Rosita uitgebreid beschreven, zijn goede kanten, maar ook zijn minder goede kanten. Het feit dat hij altijd te laat is en dat Rosita dan lijdzaam staat af te wachten tot ze op pad kunnen, vind ik niet zo bij haar passen, aan het eind van de reis gaat ze meer haar eigen gang, maar ze blijft hem ondanks irritaties toch erg waarderen.
Ik heb het boek ondanks een paar minpuntjes met plezier gelezen. De etappes lenen zich ervoor om er bijvoorbeeld één per dag te lezen. De geschiedenis van Italië en Griekenland blijft me ook boeien, en dan vind ik het leuk om er over te lezen. Het inspireerde me in elk geval om weer eens een museum met werk uit de klassieke oudheid te bezoeken.
Herkenbaar vond ik de herinneringen die ze tijdens de tocht aan haar moeder had. Ze waren liefdevol en kwamen vaak op momenten dat ze ze misschien zelf ook hard nodig had. Ook dat herkende ik in deze pelgrimstocht.
Hoewel ik vind dat het boek iets te veel beschrijvingen en feiten bevat, heb ik er toch van genoten. Ik doe het Rosita niet na zo’n tocht te maken en ga zeker niet net als zij op de fiets. De foto’s vind ik een mooie aanvulling op het verhaal. Ze maakten echt dat je het gevoel had overal heel dicht bij te zijn. Het is een boek dat ik waarschijnlijk nog een keer ga lezen en Julia heb ik toch ook maar op mijn lijstje gezet. Het wordt sowieso tijd dat er meer aandacht geschonken gaat worden aan de vrouwen in de geschiedenis.
Al eerder had ze samen met de Armeense Art een fietsreis gemaakt naar Delphi en ze spraken toen af nog eens zo’n grote reis te maken. Rosita's moeder vond dat niets. Na de dood van haar moeder in 2022, met wie ze een hechte relatie had, vertrok ze in 2023 met Art op de fiets vanuit haar woonplaats Rome voor een pelgrimsreis van 1800 km met daarin 15.500 meter klimmen. “Ik mis haar erg. Eigenlijk daarom deze tocht, omdat ik niet wist wat ik moest, omdat ik mijn leven zinloos vond.”
Op de kaft van het boek staat een foto van Rosita voor de Leeuwenpoort in Mycene, het eindpunt van de tocht. Voor in het boek staat een kaart waarop de gevolgde route afgebeeld staat. In elk hoofdstuk staan door Art gemaakte foto’s, van onder meer landschap, dieren, bouwwerken, historische plekken, Rosita zelf en ook de achterflap is voorzien van een foto van Rosita, in dit geval in bij haar fiets passende fietskleding.
De hoofdstukken bestaan uit beschrijvingen van de dag-etappes. Het landschap, de weg, de ontmoetingen en de gevaren die ze tegenkomt, worden uitgebreid besproken en ook hun verblijf voor de nacht, hun diners en hun lunches. Art is bepaald geen ochtendmens en daardoor vertrekken ze vaak pas laat op de dag. De temperaturen zijn hoog en ze komen vaak niet voor het donker aan op hun bestemming. Art fietst vooruit en Rosita fietst erachteraan. Zo nodig wacht Art Rosita op, bijvoorbeeld als er honden op de weg lopen.
Je leeft vooral met Rosita mee, met haar gedachten aan historische gebeurtenissen, de momenten waarop ze haar moeder mist en de angsten bij de dingen die tijdens de tocht gebeuren. Je voelt met haar mee als ze weer een enorme berg moet beklimmen, de weg heel slecht is, het water bijna op is en haar telefoon het ook nog eens begeeft, maar ook met haar ‘heerlijke’ afdalingen. Ook komen er steeds weer ‘redders’ op haar pad en bereikt ze zonder kleerscheuren Mycene. Voor wie ooit zelf een pelgrimstocht heeft gemaakt, is dat allemaal heel herkenbaar.
Daarnaast weet Rosita heel veel van de geschiedenis en schrijft hier dan ook heel uitgebreid over. Soms is ze hierin iets te uitgebreid en raak ik het spoor een beetje bijster. Ook heeft Rosita het heel erg vaak over Julia, de hoofdpersoon van haar vorige boek. Ze schreef het boek in coronatijd waardoor ze de plekken waarover ze schreef niet allemaal kon bezoeken en dit nu alsnog zoveel mogelijk doet, het is als het ware ook een pelgrimstocht voor Julia. Op een gegeven moment vond ik het toch wel erg veel reclame voor deze historische roman worden.
Reisgenoot Art is een bijzonder persoon en hij wordt door Rosita uitgebreid beschreven, zijn goede kanten, maar ook zijn minder goede kanten. Het feit dat hij altijd te laat is en dat Rosita dan lijdzaam staat af te wachten tot ze op pad kunnen, vind ik niet zo bij haar passen, aan het eind van de reis gaat ze meer haar eigen gang, maar ze blijft hem ondanks irritaties toch erg waarderen.
Ik heb het boek ondanks een paar minpuntjes met plezier gelezen. De etappes lenen zich ervoor om er bijvoorbeeld één per dag te lezen. De geschiedenis van Italië en Griekenland blijft me ook boeien, en dan vind ik het leuk om er over te lezen. Het inspireerde me in elk geval om weer eens een museum met werk uit de klassieke oudheid te bezoeken.
Herkenbaar vond ik de herinneringen die ze tijdens de tocht aan haar moeder had. Ze waren liefdevol en kwamen vaak op momenten dat ze ze misschien zelf ook hard nodig had. Ook dat herkende ik in deze pelgrimstocht.
Hoewel ik vind dat het boek iets te veel beschrijvingen en feiten bevat, heb ik er toch van genoten. Ik doe het Rosita niet na zo’n tocht te maken en ga zeker niet net als zij op de fiets. De foto’s vind ik een mooie aanvulling op het verhaal. Ze maakten echt dat je het gevoel had overal heel dicht bij te zijn. Het is een boek dat ik waarschijnlijk nog een keer ga lezen en Julia heb ik toch ook maar op mijn lijstje gezet. Het wordt sowieso tijd dat er meer aandacht geschonken gaat worden aan de vrouwen in de geschiedenis.
1
Reageer op deze recensie
