Een vlot en vriendelijk verhaal van een opgroeiend meisje in Italië

Ochtendlicht door Francesca Scanacapra
eerste deel van een trilogie “Casa Paradiso”
vertaald door Janneke Smits
Van deze auteur heb ik nog nooit iets gelezen en in dit genre lees ik normaal niet vaak iets. Door een ziekte- en operatieperiode zocht ik een niet eng, niet spannend of zwaar verhaal dat gemakkelijk leesbaar is. Toevallig kwam op dat moment deze winactie op mijn pad. Het trok mijn aandacht omdat het een historische roman is die speelt kort na de WO2 in Italië. Aangezien ik aankomende zomer eens naar dat land wil gaan leek het me een mooie voorbereiding iets meer van het land en de mensen te weten te komen.
De auteur is zelf opgegroeid in Italië en leeft nu in Engeland, waardoor ik verwachtingen had omtrent een prettig, gezellig en stijlvol verhaal en in een bepaalde schrijfstijl.

Deze verwachting kwam wel uit.

Het verhaal wordt geschreven door de ogen van Grazia, een meisje van 6, dat door omstandigheden in de Tweede Wereld oorlog bijna een jaar in een Italiaans klooster verblijft. Als de oorlog is afgelopen komen de kinderen terug in het dorp. Ze pakken de draad weer op, maar de gebeurtenissen uit de oorlog hebben op elke familie en de gemeenschap invloed door verdriet, hoop en armoede. Het verhaal beschrijft het opgroeien van een schoolkind tot jong meisje. Een enkel detail leek mij niet te kloppen met de tijd waarin het verhaal speelde. Volgens mij bestonden er nog geen rugzakken als schooltas in die tijd(1949). Grazia is een lief, inlevend en behulpzaam meisje dat gek is op haar familie en vrienden, met een duidelijk beeld van wat zij in haar toekomst wil gaan doen.
Het verhaal draait om alledaagse gebeurtenissen, hier een daar een dorpse uitspatting maar niet enerverend. Het is fijn en vlot geschreven met hier en daar wat odes aan het geloof, passend bij die tijd. Er komen wat misstanden en nare daden aan de orde, maar ze worden niet gruwelijk beschreven en ook de gevolgen zijn niet ernstig beschreven. Sommige geheimen en familiegebeurtenissen zouden wat meer uitgewerkt kunnen worden. De verhaallijn is niet verrassend. Het verhaal kabbelt een beetje voort, maar aan het eind had ik ook het gevoel dat ik van bepaalde personages ineens niet te lezen heb gekregen waarop in de loop van het boek werd geïnsinueerd. Sommige personages waren ook in eens zelfs niet meer in beeld, terwijl je dat wel zou verwachten in de momenten bij bepaalde gebeurtenissen.
Wellicht komen die in een van de vervolg delen aan de orde.

Het verhaal is geschreven in goede zinnen, een vlotte stijl die nodigt tot doorlezen, echter zonder de spanning die soms een boek wat uitdagender maakt, daar kom je pas achter als je al heel ver op dreef bent. Er is geen spanningspiek, plotwending en er zijn geen erg verrassende gebeurtenissen. Ik zou het niet onder literatuur scharen, het is een aardige roman voor mensen die van makkelijke boeken houden.
Ook miste ik bijzondere vondsten of mooie zinnen die specifiek waren om te onthouden.
Daarom zit mijn beoordeling tussen de 2 en 3 sterren.