Open einde

Tot dusver heb ik het werk van Ed Sanders links laten liggen omdat hij financiële thrillers schrijft, een genre waar ik echt niets mee heb. Zijn nieuweling is een combinatie van de financiële thriller met de legal thriller. Soms zijn er ook raakvlakken met de actiethriller.

In deze driehonderd bladzijden dikke roman zijn grofweg twee verhaallijnen. De eerste verhaallijn begint met de liquidatie van George Winters, een vastgoedhandelaar met banden met het criminele circuit. Het Openbaar Ministerie vermoedt dat de gladde advocaat Tony Bitter hier meer van weet en daarom wordt er in het diepste geheim een onderzoek gestart. De andere verhaallijn volgt Michail Soeslov, een Rus die betrokken was bij een proces rond een financiële fraude. Hij komt erachter dat een van de rechters indertijd geld betaald is om een oordeel te vellen dat gunstig was voor Matthias Kemp, een handige oliehandelaar én vermeende vriend van Soeslov.

Hoewel er een paar aanknopingspunten zijn tussen deze twee verhaallijnen, kan ik na het lezen van dit boek niet uitleggen wat de samenhang is. Ik verwachtte juist dat beide lijnen samen zouden komen. Dit gebeurt niet. Uiteindelijk blijkt De Zoon Van Sint-Petersburg een open einde te hebben, zodat ik blijf zitten met de losse endjes. Het lijkt alsof Sanders ook geen raad meer wist met de verhaallijnen die hij zelf uitzette. Of heb ik gewoon te weinig affiniteit met dit soort boeken om verbanden te zien?

In elk geval heb ik grote moeite met zo'n beetje de eerste zestig bladzijden. Het verhaal is amper te volgen door de enorme hoeveelheid informatie. Het gaat zowel om nieuwe feiten als gegevens die in flashbacks naar boven komen. Met zijn stijl maakt Ed Sanders het mij ook niet makkelijk. Zijn perspectief is erg wisselend. Binnen sommige scènes verandert het perspectief van waaruit geschreven wordt voortdurend. Soms zijn deze wisselingen zelfs binnen één alinea aan te treffen. Dit betekent dat je continue scherp moet opletten om te ontdekken wat geacht wordt door welke verhaalpersoon. E-mails die aangehaald worden, staan plompverloren in de tekst.

Gelukkig is het niet allemaal gortdroge kost. Ná de zestig bladzijden komt het verhaal best op gang en zijn er spannende actiemomenten. Maar echt goed heb ik het boek niet gevonden.