Het enige dat zin heeft is wandelen

Geen verhalenbundel, maar een fragmenten bundel. Losstaande wandelfragmenten. Het is aanvankelijk even zoeken, je leest geen aaneengesloten verhaal. De beschrijvende stijl maakt dat je echt meewandelt. Door weer en wind. Je ziet in dit boek Nederland letterlijk veranderen. De fragmenten komen namelijk uit Voskuil’s publicaties van 1946 tot 1988. Dat alles gecombineerd met het motto: “Het enige dat zin heeft is wandelen en een borrel drinken” maakt dat de nieuwsgierigheid naar andere werken van Voskuil is gewekt.