We zijn allen mens

Biografie over en eerbetoon aan de vader van de schrijver. Verhaal over WO2 dat verteld moet blijven worden. In een fantastische vorm, de graphic novel. De tekeningen zijn heftig en dat wordt versterkt doordat ze zwart-wit zijn. De verdierlijking werkt heel goed: onder meer kwetsbare Joodse muizen, wrede nazi katten en trouwe Amerikaanse honden. Het verhaal laat tussendoor ook de gevolgen van de oorlog zien, het trauma dat overlevenden hebben opgelopen en de stress op de relatie met latere generaties. In grafische zin is dit een welkome afleiding van de horreur die wordt getoond op de tekeningen over de oorlog, een vorm van noodzakelijke pauze voor het netvlies. In werkelijkheid is het natuurlijk net zo verschrikkelijk en indringend. Ook het taalgebruik vormt een afleiding van de verschrikkingen. Persoonlijk vind ik de vertaling van het gebroken Engels dat de Poolse vader spreekt naar het gebroken Nederlands storend. Misschien moet ik Maus, tegen de tijd dat ik dat aankan nogmaals lezen, maar dan in de oorspronkelijke taal. Wanneer leren we toch dat we allen mens zijn?