Wonderschoon

Wonderschone tragische novelle. Twee maal gelezen, zo schoon. Het kan je zomaar overkomen. “Ik moet even rusten. Maar ik blijf waken. Altijd zal ik blijven waken. Nooit meer doe ik mijn ogen toe” (pg 27). Liefde, schuld en boete poëtisch verwoord, ook in de stilte tussen de regels. De verwarring van een oude dementerende man die wanhopig zijn liefde voor kleinzoon, dochter en zijn vrouw levend probeert te houden. Prachtig.