De grond onder je voeten.

Ton Lemaire houdt in zijn boek een pleidooi voor het wandelen. Hij maakt daarbij onderscheid tussen wandelen, lopen, slenteren en flaneren. Hij bekijkt het wandelen vanuit de verschillende perspectieven, gaat terug in de geschiedenis en werkt daarbij de visies uit van de verschillende filosofen o.a. Rousseau en Nietzsche. De mens kan wandelen cq lopen met een doel maar ook als middel om te onthaasten, te overpeinzen en te reflecteren. De natuur en het landschap spelen een belangrijke rol. Een mooie opmerking vond ik op blz. 70: hoe beter iemand de kunst verstaat om in de eigen omgeving te wandelen hoe minder zo iemand zin heeft om verre reizen te maken. Volgens mij kan daar de betekenis aan worden gegeven, hoe beter je jezelf kent, des te minder heb je de behoefte om op weg te gaan. Het blijft natuurlijk wel dat op weg zijn: te voet, te fiets of met de auto je kan brengen naar andere culturen en landschappen met nieuwe ervaringen. Wat duidelijk in het boek wordt aan gegeven dat wandelen bijdraagt aan het welbevinden van de mens. We hebben dit kunnen zien in de Corona-tijd, mensen gingen massaal aan de wandel en dan vooral in de natuur.