UITZICHTLOOS

Ik maakte kennis met Oogst doordat ik het tegenkwam op de literatuurlijst van de leeskring.
Ik werd vrij snel gegrepen door het boek en heb het bijna in een ruk uitgelezen. Een schrijnend verhaal, maar wel in een gevoelige taal geschreven. Je voelt tijdens het lezen de tragiek met de emoties. Het landschap wordt gedetailleerd, grauw weergegeven en dan komt de kleur van de lente. Sien volgt hierin de seizoenen. De verwijzing naar de songs van Rosa Balistreri zorgen voor mij de diepgang in het verhaal. De symboliek van de vos is goed gevonden. Het is een harde realiteit en vreselijk hoe mensen worden uitgebuit, bijna geheel van hun waardigheid beroofd. Wat mij treft is het uitzichtloze leven met weinig hoop op een toekomst. Het is leven alleen om te overleven, waar de lichtpuntjes gezocht worden in de kleine dingen. Het bijhouden van de eigen tuin en bijvoorbeeld het kerkbezoek. Op het einde van het verhaal vraag ik me af of er enige vergelijking te trekken is met de huidige wereld in Nederland. In ons land zijn veel arbeidsimmigranten werkzaam uit Oost Europese landen, waarvan bekend is dat deze ook niet altijd even netjes worden behandeld. Soms slecht gehuisvest en vaak een karig loon krijgen. Het verhaal eindigt met dat de zoon Lucian van Alina teruggaat naar zijn grootouders in Roemenie en Alina achterblijft in Sicilie. Wie van de twee heeft het meeste perspectief?