TIP VAN DE SLUIER.

Afgelopen week heb ik met een fysieke leeskring de roman: wie het mooist valt van Sara Novic besproken. De lezers van deze kring waren er het zo ongeveer unaniem over eens: een prachtig boek met veel plezier gelezen, goed leesbaar en erg toegankelijk. Zelf heb ik enige gemengde gevoelens over het boek.
Sara Nović vertelt deze roman afwisselend vanuit het perspectief van de 10-jarige Ana en de jonge vrouw Ana die 10 jaar ouder is. De hoofdpersoon vertelt haar familiegeschiedenis en laat zien wat haat tussen bevolkingsgroepen teweeg brengt en het leven van een kind kan bepalen. De twintig jarige Ana woont en studeert in New York. Het is voor haar moeilijk om het oorlogsverleden achter zich te laten en blijft er mee worstelen, ze heeft geheimen die ze zelfs niet aan haar dierbaren vertelt. Een toespraak bij de Verenigde Naties die Ana heeft gehouden op voordracht van Sharon, die haar toen ze tien jaar was vanuit Joegoslavië naar Amerika heeft meegenomen, bewerkstelligt dat er een soort van traumaverwerking bij Ana in gang wordt gezet. Op een bepaald moment bespreken Ana en haar professor de Duitse auteur WG Sebald en zijn filosofie over het geheugen “Niet zoals we doorgaans denken over het “gebrand”zijn in onze geest van een traumatische ervaring. Die kwellende helderheid”. Het zet Ana aan het denken en zij gaat terug naar Zagreb om samen met haar jeugdvriend Luca waar ze in haar kinderjaren onbevangen mee heeft gespeeld meer grip te krijgen op wat haar is overkomen en te onderzoeken wat er met haar geliefden is gebeurd.
.
De schrijfster heeft ondanks dat ze de oorlog niet zelf heeft gemaakt het verhaal waarheidsgetrouw neergezet en het verwerken van het trauma chronologisch verteld, zoals verwerking kan gaan. Toch vind ik het een boek wat mezelf, niet echt heeft geraakt. Het is te oppervlakkig, ik mis de meerdere lagen en ook emoties zie ik te weinig terug. Het hele boek is een soort van tip van de sluier, je komt heel weinig te weten over al de andere personages in het boek en hun ervaringen. Positief is te noemen dat ik niet zo goed bekend ben met de Joegoslavische oorlog, nu is het wat meer gaan leven.