Advertentie

De Ierse erfenis vertelt het verhaal van drie zussen, dochters van de laatste knight op een landgoed aan de kust van Ierland, die na het overlijden van hun vader op elkaar en hun moeder zijn aangewezen. Zeker omdat het testament voor de vier vrouwen een grote verrassing blijkt te zijn. De vergelijking met de Zeven Zussen is hiermee meteen ingezet: meerdere zussen, een overleden vader en vele geheimen.

De Ierse erfenis volgt het leven van Ottie, Pip en Willow vanaf het moment dat hun vader bijna overlijdt. Hij is de laatste knight van landgoed Lorne, want geen zoon betekent geen troonopvolging. En daar worstelt de hele familie mee. Al snel wordt duidelijk dat de zussen de nodige geheimen met zich meedragen, net zoals het kasteel Lorne dat doet. Ze doen er allemaal alles aan om die geheimen voor elkaar te verbergen, maar de vraag is natuurlijk of dat lukt. De toon is daarmee wel gezet. Lukt het deze zussen om nader tot elkaar te komen?

Karen Swan heeft een fijne schrijfstijl met korte zinnen die goed in balans zijn. De meeste gebeurtenissen zijn mooi verwoord, net als enkele beschrijvingen zoals: “Ze zag eruit als een schaakstuk van het speelbord van de stad, verzorgd en mondain, en alles wat dit langzaam afbrokkelende, lekkende, gehavende, winderige landgoed niet was.” (p.110) Het geeft het verhaal een zekere status, de status die je van een kasteel mag verwachten. Soms zijn de metaforen echter overdreven en vergezocht, zoals “de hemel opende zich als een tafelkleed dat werd opgeschud.” (p.12). In de Ierse erfenis vind je ook veel beschrijvingen, van uiterlijkheden van personages, van de omgeving, van het verleden. Het verhaal speelt zich zeker in een aardige omgeving met het kasteel, landgoed, de andere gebouwen, het strand en de ruige kliffen van de kust. Dat is duidelijk genoeg beschreven om het voor je te zien, maar de lange beschrijvingen dragen dan weer niet bij aan het gevoel dat je kunt krijgen bij de zussen. Je dringt nét niet door tot de ziel van deze dames, of van het landgoed. Het voelt alsof er altijd een muurtje tussen blijft staan, alsof ze nog meer geheimen bij zich dragen waar je geen weet van krijgt. Ook het landschap voelt niet Iers genoeg om je echt in Ierland te wanen, terwijl Ierland ontzettend mooi is om te vertoeven.

De spanning is in ieder geval van begin tot einde netjes opgebouwd, en beetje bij beetje geven zowel de zussen als het kasteel hun geheimen prijs. Je zult misschien nog versteld staan van een aantal. De zussen hebben weliswaar een pijnlijk en rauw verhaal, waar de zon maar en af toe doorheen komt, maar gelukkig zijn er lichtpuntjes, zoals de band die Pip heeft met haar paarden en de liefde die langzaam opbloeit (of er altijd was!). Je weet vanaf het begin misschien wel wie bij wie hoort, maar de weg ernaartoe gaat niet vanzelf.

De Ierse erfenis is in zijn dikte een traag verhaal te noemen, dat moeizaam om aandacht vraagt en pas na 200 pagina’s écht op gang komt. Wie daarvan houdt, komt vast en zeker thuis. Wie op zoek is naar een connectie met de personages of echte passie in de liefde, kan van een koude kermis thuiskomen.

Reacties op: Familiegeheimen ontrafeld op Iers landgoed

67
De Ierse erfenis - Karen Swan
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners