gelezen in braille, indrukwekkend

Na ‘Briefjes voor Pelle’ en ‘We moeten je wat vertellen’ , ‘Broers’ en ‘Onder mijn huid’ las ik ‘Schildpadmeisje’ geschreven door Marlies Slegers.

Dit keer koos ik ervoor om te wachten tot het boek in braille is verschenen. Dus ik moest nog even geduld hebben na het verschijnen van het boek. De reden van wachten is dat ik weer wilde ervaren hoe het verhaal binnenkomt als je van de brailleletters de woorden moet maken en tegelijkertijd dan weer het verhaal omzet in beelden in je hoofd.

Bij Passend lezen is het boek inmiddels verschenen in braille. Het brailleboek bestaat uit 11 delen en er is een elektronisch boek. Het luisterboek komt dit jaar (2026) nog uit.

In dit verhaal leer je (el)Vis kennen. Een bijzonder meisje dat zich staande probeert te houden in een wereld vol pijn en chaos. Mijn inleving in haar verhaal was intens. Het leek alsof ik op haar plaats stond.
Ze maakt heel veel mee in haar jonge leven. Ze wil haar moeder niet zomaar laten vallen, maar ze is ook boos, heeft een enorme hekel en groot verdriet tot het moment dat haar moeder over een grens gaat en el(Vis) beseft dat ze voor zichzelf moet kiezen.

Het thema ‘eenzaamheid’ komt zo hard binnen als je dit verhaal leest en eigenlijk ook wel hoe de omgeving wegkeek. Wat moet iemand dan toch meemaken als iedereen het wel ziet, maar niets doet?

In braille is dit verhaal zo bijzonder dat ik me af en toe moest verplichten om het even weg te leggen ookal wilde ik het gevoel van (el) Vis niet loslaten en door blijven lezen.

Een aangrijpend, indrukwekkend en weer een verhaal dat zo ontzettend binnenkomt op het moment van lezen dat ik mezelf verplicht momenten van rust moest bieden om het verhaal een plekje te kunnen geven.