Kil

Het nieuwe boek van Edouard Louis bevat weinig tekst wat wordt verhuld door halverwege de bladzijde een nieuw hoofdstukje te beginnen. En het heeft ook weinig inhoud. Hij schrijft de herinneringen op aan zijn broer die jong is gestorven na een leven vol drank en drugs. Hij houdt een grote afstand tot zijn broer en legt steeds verbanden met de lage sociale klasse waarin zijn broer en hij zijn opgegroeid. Dat de schrijver uit de lagere klasse is opgeklommen laat hij graag blijken door regelmatig te citeren uit werk van filosofen en dichters. Het kwam op mij over als “Kijk mij eens intellectueel zijn”. Als hij halsoverkop moet afreizen naar zijn moeder nadat de broer is overleden heeft hij nog snel een essay van Joan Didion in de tas gestopt. Potsierlijk! In tegenstelling tot zijn vorige boeken komt de afstand die hij houdt tot zijn familie en afkomst hier onecht en kil over. Jammer.