Lezersrecensie
Een fantastisch verhaal over je plek vinden in de wereld, zelfs als die plek daar anders over denkt
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In De 113e assistent-bibliothecaris neemt Stuart Wilson ons mee naar een wereld waar boeken niet alleen verhalen bevatten, maar ook tanden, magie en levensgevaarlijke geheimen.
“Een dag als vandaag. De Roeping – de dag dat Olivier bij een van de Ambten in de leer zou gaan. De dag waar elke dertienjarige naar uitkeek. De dag waarop alle ogen op hem gericht zouden zijn. Vooral die van zijn vader.
Linde, opmerkzaam als altijd, sprak zachtjes: ‘Je hoopte te kunnen beginnen voordat vader hier zou zijn, hè?’
Oliviers schouders zakten omlaag. ‘Misschien wel.’
‘Nou, schiet op dan. Wat staat er bovenaan je wensenlijst?’
Olivier had eigenlijk helemaal geen wensen.”
De dertienjarige Olivier Berberis heeft een probleem. In een wereld waar je op je dertiende je 'Roeping' moet vinden, bakt hij er werkelijk niets van. Terwijl zijn familie uitblinkt als wachters, sluipers en zelfs als ontdekkingsreizigers, zakt Olivier voor elke test. Totdat de sjofele Hieronymus Groot Wesselink verschijnt. Olivier blijkt de perfecte kandidaat voor de bibliotheek. Wat een stoffige kantoorbaan lijkt, verandert op dag één in een overlevingstocht want zijn leermeester overlijdt direct.
Magische boeken vriezen hem letterlijk in. Hij moet vechten tegen wezens die het op zijn leven hebben gemunt. De titel verklapt de inzet: er gingen 112 assistenten voor hem. Geen van hen hield het lang vol. Olivier moet dus sneller leren dan zijn schaduw als hij de 114e niet wil worden.
De personages voelen echt aan. Olivier is geen geboren held; hij is een jongen die bang is, twijfelt, maar door pure noodzaak boven zichzelf uitstijgt. De chemie met personages zoals de mysterieuze Ageeth geeft het verhaal bovendien de nodige diepgang.
“Ageeth was nog niet voorbij de afdeling Biografieën toen een tiental boeken van hun planken vielen en haar op haar hoofd raakten. Ze gaf een korte gil, kwam met de zijkant van haar hoofd tegen de tegenoverliggende boekenkast en zeeg ineen.
‘Ageeth!’ Riep Olivier naar haar toe rennend.
Bewusteloos. Maar ze ademt nog.
Voordat Olivier haar op verwondingen kon controleren, verscheen Sijmen Blijleven plotseling vanuit het donker.”
Het sterkste punt van het boek is zonder twijfel de setting. De bibliotheek is geen gebouw; het is een ecosysteem. Wilson brengt de ruimte tot leven met bijzondere fauna: van boekenwurmenetende vleermuizen tot mysterieuze kattenbeesten en een magische logistiek: bewegende boekenkasten en een ingenieus (en tikkeltje eng) systeem voor terugkerende boeken.
De balans tussen knusse verwondering en een 'vleugje duisternis' zorgt ervoor dat je als lezer constant op je hoede bent.
Stuart Wilson schrijft zeer filmisch. Je ziet de chaos voor je ogen gebeuren. De humor voert de boventoon, wat de spanning voor jongere lezers (en volwassenen!) behapbaar houdt.
De 113e assistent-bibliothecaris is een absolute aanrader voor fans van fantasierijke avonturen zoals Harry Potter of Nevermoor. Het is een verhaal over je plek vinden in de wereld, zelfs als die plek je probeert op te eten.
Een heerlijk, speels boek dat smaakt naar meer. Gelukkig is dit pas het eerste deel van de serie!
In De 113e assistent-bibliothecaris neemt Stuart Wilson ons mee naar een wereld waar boeken niet alleen verhalen bevatten, maar ook tanden, magie en levensgevaarlijke geheimen.
“Een dag als vandaag. De Roeping – de dag dat Olivier bij een van de Ambten in de leer zou gaan. De dag waar elke dertienjarige naar uitkeek. De dag waarop alle ogen op hem gericht zouden zijn. Vooral die van zijn vader.
Linde, opmerkzaam als altijd, sprak zachtjes: ‘Je hoopte te kunnen beginnen voordat vader hier zou zijn, hè?’
Oliviers schouders zakten omlaag. ‘Misschien wel.’
‘Nou, schiet op dan. Wat staat er bovenaan je wensenlijst?’
Olivier had eigenlijk helemaal geen wensen.”
De dertienjarige Olivier Berberis heeft een probleem. In een wereld waar je op je dertiende je 'Roeping' moet vinden, bakt hij er werkelijk niets van. Terwijl zijn familie uitblinkt als wachters, sluipers en zelfs als ontdekkingsreizigers, zakt Olivier voor elke test. Totdat de sjofele Hieronymus Groot Wesselink verschijnt. Olivier blijkt de perfecte kandidaat voor de bibliotheek. Wat een stoffige kantoorbaan lijkt, verandert op dag één in een overlevingstocht want zijn leermeester overlijdt direct.
Magische boeken vriezen hem letterlijk in. Hij moet vechten tegen wezens die het op zijn leven hebben gemunt. De titel verklapt de inzet: er gingen 112 assistenten voor hem. Geen van hen hield het lang vol. Olivier moet dus sneller leren dan zijn schaduw als hij de 114e niet wil worden.
De personages voelen echt aan. Olivier is geen geboren held; hij is een jongen die bang is, twijfelt, maar door pure noodzaak boven zichzelf uitstijgt. De chemie met personages zoals de mysterieuze Ageeth geeft het verhaal bovendien de nodige diepgang.
“Ageeth was nog niet voorbij de afdeling Biografieën toen een tiental boeken van hun planken vielen en haar op haar hoofd raakten. Ze gaf een korte gil, kwam met de zijkant van haar hoofd tegen de tegenoverliggende boekenkast en zeeg ineen.
‘Ageeth!’ Riep Olivier naar haar toe rennend.
Bewusteloos. Maar ze ademt nog.
Voordat Olivier haar op verwondingen kon controleren, verscheen Sijmen Blijleven plotseling vanuit het donker.”
Het sterkste punt van het boek is zonder twijfel de setting. De bibliotheek is geen gebouw; het is een ecosysteem. Wilson brengt de ruimte tot leven met bijzondere fauna: van boekenwurmenetende vleermuizen tot mysterieuze kattenbeesten en een magische logistiek: bewegende boekenkasten en een ingenieus (en tikkeltje eng) systeem voor terugkerende boeken.
De balans tussen knusse verwondering en een 'vleugje duisternis' zorgt ervoor dat je als lezer constant op je hoede bent.
Stuart Wilson schrijft zeer filmisch. Je ziet de chaos voor je ogen gebeuren. De humor voert de boventoon, wat de spanning voor jongere lezers (en volwassenen!) behapbaar houdt.
De 113e assistent-bibliothecaris is een absolute aanrader voor fans van fantasierijke avonturen zoals Harry Potter of Nevermoor. Het is een verhaal over je plek vinden in de wereld, zelfs als die plek je probeert op te eten.
Een heerlijk, speels boek dat smaakt naar meer. Gelukkig is dit pas het eerste deel van de serie!
1
Reageer op deze recensie
