Lezersrecensie
De onzichtbare draden van een mensenleven
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In Rijpheid weeft Sarah Moss een fijnmazig web tussen het zonovergoten Italië van de jaren zestig en het ruige, hedendaagse Ierland. Het is een roman die niet drijft op adrenaline, maar op de trage, onvermijdelijke rijping van een ziel.
Het verhaal in vogelvlucht
De zeventigjarige Edith leeft een rustig leven aan de Ierse kust, maar haar geest reist voortdurend terug naar 1960. Als zeventienjarige werd ze door haar Franse moeder naar een villa aan het Comomeer gestuurd. Ze kan dan haar zus Lydia bij staan tijdens een verborgen zwangerschap. Een enkel telefoontje na de geboorte zet een kettingreactie in gang die decennia later nog steeds rimpelingen veroorzaakt in Ediths besef van thuis, familie en loyaliteit.
Moss hanteert een stijl die je bijna hypnotiserend kunt noemen. Ze blinkt uit in zintuiglijk proza: de manier waarop ze het lichaam beschrijft — van de fysiek zware bevalling van Lydia tot het verval van het ouder wordende lichaam — is rauw en eerlijk.
Het boek vraagt alertheid van de lezer want de wisselingen van de verteller zijn vaak onaangekondigd, wat de lezer dwingt om echt 'in' de huid van de personages te kruipen. De kwetsbaarheid is voelbaar.
Migratie en ontheemding worden hier niet alleen politiek benaderd, maar vooral als een innerlijke staat van zijn. Moss schrijft als een schilder die met minimale streken een maximaal effect bereikt; elke zin voelt trefzeker en noodzakelijk.
Een van de meest boeiende aspecten van de roman is de transformatie van Edith. Waar de jonge Edith innemend en kwetsbaar is, is de oudere versie gereserveerd en afstandelijk. Dit contrast is pijnlijk herkenbaar: het is de eeltlaag die het leven op een mens legt. Dit boek lijkt extra te resoneren wanneer de lezer zelf de nodige levenservaring meebrengt; het 'onbesproken blad' van de jeugd kijkt immers heel anders naar de wereld dan wie de laatste hoofdstukken van zijn eigen verhaal schrijft.
Ik heb werkelijk genoten van Rijpheid.
In Rijpheid weeft Sarah Moss een fijnmazig web tussen het zonovergoten Italië van de jaren zestig en het ruige, hedendaagse Ierland. Het is een roman die niet drijft op adrenaline, maar op de trage, onvermijdelijke rijping van een ziel.
Het verhaal in vogelvlucht
De zeventigjarige Edith leeft een rustig leven aan de Ierse kust, maar haar geest reist voortdurend terug naar 1960. Als zeventienjarige werd ze door haar Franse moeder naar een villa aan het Comomeer gestuurd. Ze kan dan haar zus Lydia bij staan tijdens een verborgen zwangerschap. Een enkel telefoontje na de geboorte zet een kettingreactie in gang die decennia later nog steeds rimpelingen veroorzaakt in Ediths besef van thuis, familie en loyaliteit.
Moss hanteert een stijl die je bijna hypnotiserend kunt noemen. Ze blinkt uit in zintuiglijk proza: de manier waarop ze het lichaam beschrijft — van de fysiek zware bevalling van Lydia tot het verval van het ouder wordende lichaam — is rauw en eerlijk.
Het boek vraagt alertheid van de lezer want de wisselingen van de verteller zijn vaak onaangekondigd, wat de lezer dwingt om echt 'in' de huid van de personages te kruipen. De kwetsbaarheid is voelbaar.
Migratie en ontheemding worden hier niet alleen politiek benaderd, maar vooral als een innerlijke staat van zijn. Moss schrijft als een schilder die met minimale streken een maximaal effect bereikt; elke zin voelt trefzeker en noodzakelijk.
Een van de meest boeiende aspecten van de roman is de transformatie van Edith. Waar de jonge Edith innemend en kwetsbaar is, is de oudere versie gereserveerd en afstandelijk. Dit contrast is pijnlijk herkenbaar: het is de eeltlaag die het leven op een mens legt. Dit boek lijkt extra te resoneren wanneer de lezer zelf de nodige levenservaring meebrengt; het 'onbesproken blad' van de jeugd kijkt immers heel anders naar de wereld dan wie de laatste hoofdstukken van zijn eigen verhaal schrijft.
Ik heb werkelijk genoten van Rijpheid.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van Mieke Schepens
Gesponsord
De ijzersterke nieuwe roman van de auteur van de moderne klassieker De overlevenden! Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
Eén wens. Twee levens. Een onvergetelijke vriendschap. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
Een hilarische en spannende donkere romcom met een bloederig randje.
