Zon en schimmen, een overpeinzing over ouder worden, liefde en de behoefte om iets achter te laten

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

In 'Een onzichtbaar kind' weeft Cees van Hoore een verhaal dat balanceert op de dunne lijn tussen een idyllische vakantieroman en een beklemmende psychologische thriller. Wat begint als een welverdiende rustpauze in het Franse landschap, ontaardt al snel in een schaakspel met het onzichtbare.

De kracht van dit boek zit in het contrast. Van Hoore schetst aan de ene kant het beeld van een "heerlijke vakantie": de zon, de Franse flair en de liefde tussen de hoofdpersonen, de oude arts en zijn veel jongere vrouw. Maar deze Franse droom wordt voortdurend onderbroken door een onheilspellende ondertoon. Het gehuurde huis, met zijn vreemde geluiden en afschrikwekkende uitstraling, fungeert bijna als een derde personage dat de lezer (en de bewoners) voortdurend op de zenuwen werkt.

“Soms, met een naargeestig gekreun, zwaaide er ineens een deur van een kast open. Of er viel een lepel van het rek in de gootsteen. Maar het gekste was nog dat af en toe de balken een langgerekt gekreun lieten horen.
Zomaar.”

De dreiging van nabijgelegen roofmoorden zorgt voor een constante staat van paraatheid, waardoor de romantische sfeer een scherp, bijna paranoïde randje krijgt.

Centraal in de roman staat de relatie tussen de oudere arts en zijn veel jongere vrouw. Van Hoore hanteert hier een interessant psychologisch thema: de arts is geobsedeerd door de dood, wellicht door zijn beroep of simpelweg door zijn leeftijd. Hij belichaamt de melancholie en de angst voor het einde.

“Hij nam een slok van zijn koffie. Het beeld van de rouwstoet was verdwenen. Hij voelde hoe zijn humeur beter werd. Moest hij de dood voelen, die grauwe dood, om de kleur van het leven weer te kunnen zien?”

De jongere vrouw vertegenwoordigt de hoop en de toekomst. Haar vurige wens voor een kind staat lijnrecht tegenover zijn gepieker over de eindigheid van het leven.

“In de verte ziet ze het huis. Er kringelt rook uit de schoorsteen. ‘Lekker warm straks.’ denkt ze. En ineens ziet ze weer dat meisje in het blauwe zwembadje zitten. En opeens weet ze het zeker: ze wil een kind.”

De dynamiek tussen deze twee is geloofwaardig en ontroerend. Het feit dat hun kinderwens moet worden uitgesteld vanwege de "geheimzinnige verwikkelingen" verhoogt de spanning: het kind is niet alleen fysiek nog onzichtbaar, maar wordt ook overschaduwd door het mysterie van het huis.

Is het een spookverhaal of een realistische thriller? Van Hoore houdt de lezer lang in het onzekere over de aard van het geheim.

Maar het is meer dan een spannend verhaal; het is een overpeinzing over ouder worden, liefde en de behoefte om iets achter te laten.
De auteur weet de sfeer zo te beschrijven dat je de lavendel ruikt, terwijl je tegelijkertijd de neiging hebt om de deur op slot te draaien.

'Een onzichtbaar kind' is een sfeervolle roman die bewijst dat de grootste mysteries soms niet in de buitenwereld liggen, maar in de muren van ons eigen huis en de kamers van ons hart.