...autonoom èn tegelijkertijd oneindig met elkaar verbonden...

Hoe mooi alles – Een liefde in oorlogstijd – door Mirjam Hengel

Ik heb al zoveel moois van Leo Vroman gezien en gelezen – gedichten, tekeningen, zijn autobiografie… Dit boek sluit er werkelijk prachtig bij aan, een biografie, het is niet eens een roman, en toch zo boeiend geschreven dat ik helemaal erin meegezogen werd, ademloos het volgende blad omsloeg. De laatste bladzijden traag, omdat ik het boek nog niet uit wou hebben.

Tineke en Leo, ze zijn autonoom èn tegelijkertijd oneindig met elkaar verbonden. Een liefde die de ander tot zijn recht laat komen! Zo mooi!

Citaat uit het boek (en herken de bioloog in hem): “Het is wat veel mensen zeggen als ze horen over hun niet aflatende intimiteit: het bestaat dus toch. Echte, durende liefde. Maar de formulering ‘het bestaat’ is onzinnig. Dit soort bestendig een grote liefde is geen rondzwervend zelfstandig gegeven dat de een wel en de ander niet tegenkomt. Het is een combinatie van scherp kiezen, chemie, de goede persoon tegenkomen én het vermogen die combinatie uit te laten groeien tot iets waar beiden gelukkig van worden. Als het lukt is dat een teken dat je samen iets heel goed kunt. Dat is iets anders dan het sprookje van ‘de grote liefde’ die wel of niet ‘op je pad’ komt.”