Licht is het niet, maar onvolledige duisternis

Frits van Egters (het alter-ego van Gerard Reve) en zijn vrienden, zijn slachtoffer van de grote leegte na de oorlog, het keurslijf waar ze zich in moeten voegen, een baan, vrouw, een gezin. Slachtoffer van de tijd die te snel gaat en tegelijkertijd tijd die zich tergend langzaam met niets vult. Onzekerheid en geen woorden kunnen geven aan wat hen kwelt, de moed die hen ontbreekt maakt hen geregeld wreed.
In die tijd sloeg het boek onder jongeren in als een bom, zij konden zich erin herkennen en in één adem ook ermee tegen hun ouders verzetten, er bestond onder die doelgroep een hoop weerstand tegen het boek. Dat gegeven maakte het boek ook weer heel interessant en ik had ook met ze te doen.

Het is een boek waar ik een beetje een haat/liefdeverhouding mee heb. De eerste keer las ik het in een zomer en had geen idee wat er boven mijn hoofd hing. Het was absoluut het verkeerde moment om dit boek, dat zich tegen de jaarwisseling van 1946 naar 1947 afspeelt, te lezen en verder vond ik het ook maar zozo. Het zijn nou niet bepaald de sympathiekste personen die een rol hebben in dit boek, met hun kleine en grotere wreedheden en harde opmerkingen, al kon ik ook geregeld met ze meevoelen. Wel wist ik dat ik het zeker nog eens wou herlezen, op het juiste moment en met een andere mindset.

Voor het herlezen koos ik het beeldverhaal en ik ben enorm blij dat ik dat gedaan heb. Deze uitgave slaat geen woord over van het origineel en terwijl ik normaal geen groot fan ben van Dick Matena's werk vind ik zijn stijl hier perfect bij passen. Hij heeft zich grondig verdiept in de Amsterdamse setting, alle kleine details qua kleding en interieur zijn tot in de puntjes verzorgd. Daar heb ik echt enorm van genoten, ook hoe hij de dromen van Frits Egters heeft verbeeld is top.

'Kijk,' dacht hij, 'zie toe, hoe het licht binnenvalt in de kamer. Licht is het niet, maar onvolledige duisternis.'