Zelden was humor zwarter en een einde hartverscheurender

Wat een aangrijpend verhaal, zelden was humor zwarter en een einde hartverscheurender. Het was 1982 toen deze graphic novel van Raymond Briggs uitkwam, de dreiging van De Bom hing als een zwaard van Damocles ergens boven het leven. Jim en Hilda Bloggs (het stel uit Gentleman Jim) zijn nu gepensioneerd zijn en leiden een rustig leven in een klein afgelegen huisje op het Engelse platteland. Jim is net terug gekomen uit de bibliotheek waarin hij in de kranten leest over de grote dreiging van een nucleaire aanval van de Sovjet-Unie op Groot-Brittannië. Zonder te veel te willen vertellen kan ik zeggen dat er een hoop zit in dit verhaal. Over hoe nostalgie herinneringen vervormt, politieke grenzen verschuiven en hoe Jim en Hilda niets liever willen doen dan 'het juiste' en daarbij als gewone brave burgers amper serieus genomen worden door de overheid. Briggs levert op een heel aandoenlijke en daardoor subtiele, maar niet mis te verstane, manier kritiek op de door de overheid verstrekte pamfletten om burgers voor te bereiden op een atoomaanval. Terwijl Jim Bloggs bezig is met de bouw van een schuilplaats (volgens een door de overheid uitgegeven brochure Protect and Survive, die hij heeft meegenomen uit de openbare bibliotheek) probeert Hilda, zijn vrouw een andere oplossing te bedenken: 'Is it any good writing him a letter, do you think?' 'Who?' 'This leader ~ B.J. Whatsisname?' 'What are you going to say, dear?' 'Oh, I don't know – er – Dear Sir, Mr. B.J. Thing... er... we the people of Britain are fed up with being bombed we had enough of it last time with old Hitler so will you just leave us in peace you live your life and we'll live ours hope you are well .... ... please don't drop any bombs Yours Sincerely Mr. and Mrs. J. Bloggs' 'Very good, dear, very nice. It might be a bit late for the post. You know what the post is like these days. First Class might just get there....'(gelezen in het Engels)