Geen empathie voor hoofdpersonage

Het verhaal begint bij de verhuizing naar de enorme villa van de Kades. Sams moeder deelt plompverloren mee dat zij en haar vader uit elkaar gaan, omdat ze verliefd is op een andere man. En vanaf dat moment gaat alles heel snel. Binnen twee weken verliest Sam haar thuis, haar vader, haar vriend, haar beste vriendinnen, maakt ze een nieuwe beste vriendin en zegt ze vooral geen woord tegen haar stiefbroers. Als ze tijdens een van de vele feestjes plotseling in bed beland met één van hen, voelt dit dan ook ongeloofwaardig.

Bij meer dingen in dit verhaal zet je je vraagtekens. Eigenlijk is er te veel drama met te veel personages in te weinig tijd. Je leert geen enkel personage echt goed kennen. Degenen die je wel iets beter leert kennen, missen diepgang. Ze zijn vooral allemaal heel boos, agressief of jaloers. Dit zijn geen leuke eigenschappen en daardoor is het moeilijk om je te verplaatsen in het leven van Sam. Het is onvoorstelbaar dat iemand echt al deze dingen in zo’n korte tijd meemaakt.

Wat wel positief was aan dit boek is de schrijfstijl van Tijan. Door de korte zinnen, gemakkelijke woorden, vele dialogen en een fijne lengte van hoofdstukken vloog ik door de eerste helft van het boek heen. Maar daarna vroeg ik me af naar welk plot werd toegewerkt en ook dit bleek uiteindelijk niet enorm interessant.

Hoewel Val voor jou alle ingrediënten heeft om een tof verhaal te zijn: rivaliserende highschools, onweerstaanbare stiefbroers, geweldige feestjes, blijkt het voor mij een teleurstelling te zijn. Ik ben stiekem blij dat het boek niet eindigt met een cliffhanger, want dan hoef ik het vervolg niet per se te lezen.