Leuke setting

Wanneer Nicole te horen krijgt dat zij het pretpark van haar tante erft, staat ze niet direct te springen van enthousiasme. Toch besluit ze de erfenis aan te nemen. Eenmaal bij het park aangekomen, ontdekt ze dat de vervallen staat nog erger is dan ze dacht. Gelukkig zijn de werknemers er wel nog steeds en vooral de lieve Jolanda neemt haar gelijk onder haar hoede. Ze stelt Nicole aan iedereen voor: Jolanda werkt samen met Sterre in de brasserie, Roderik is hun vaste klant, Clint houdt zich bezig met het onderhoud en Marc is de huidige manager.

Je leert vooral Nicole en Marc kennen. In het begin lijken ze elkaar te haten, maar dan hebben ze plotseling een relatie. Of iets wat daarop moet lijken. Want voor twee volwassenen gedragen ze zich soms behoorlijk kinderachtig en naïef. Als Nicole met een idee komt om het park te redden, is iedereen enthousiast. Toch blijkt Marc een geheim te hebben rondom de spooktochten. Door dit raadselachtige gedoe wil je het boek graag verder lezen. Uiteindelijk blijkt dit een anticlimax, want het gaat om iets waar twee volwassenen mijns inziens normaal over hadden kunnen praten.

De schrijfstijl van Haagmans is vlot en duidelijk. Het bevat weinig moeilijke woorden en geen enorme zinnen; precies wat je van een feelgood mag verwachten. Ze weet het park beeldend neer te zetten. Terwijl je het leest, heb je het idee er echt rond te lopen. Vooral de setting van het park was leuk in dit boek.

Tamara Haagmans zet met Met een beetje geluk een vermakelijke feelgood neer die zich afspeelt op in een leuke setting. De naïviteit van het hoofdpersonage maakt haar minder geloofwaardig, maar sommige volwassenen blijven altijd zo.