Mooie indrukwekkende debuutroman die zeer prettig wegleest

Esmée heeft geen zorgeloze jeugd. Haar ouders zijn gescheiden en samen met haar zus woont ze bij haar moeder. Haar moeder heeft al moeite om zichzelf in de benen te houden en het verzorgen van haar dochters gaat haar niet goed af. In het begin zijn de meiden niet bij vader, maar later wel. Helaas is dat geen veilige plek voor ze.
In eerste instantie vindt Esmée steun bij haar knuffelhond, vriendin Arisa en haar verbeeldingskracht, maar daarna wil ze alleen nog maar verdwijnen.

‘Achten zijn oneindig. Ik gebruik ze als symbool voor wat ik nooit meer mag vergeten. Of voor wanneer ik iets niet kan vatten. […] Dan voelt het alsof ik toch nog grip heb op wat onwerkelijkheid is.’

‘Zolang je zingt, kan je niet huilen.’

blauwe achten (titel zonder hoofdletters!) is het debuut van Kim Pauwels. Zij heeft al wel eerder gedichten geschreven en dat is te merken. Af en toe is het taalgebruik mooi poëtisch. Wat verder opvalt in het taalgebruik zijn de echt Vlaamse woorden die af en toe gebruikt worden. Zo kom je o.a. tegen refter (eetzaal), muizenstrontjes (hagelslag) en farde (map). Ondanks deze woorden is het voor Hollanders ook uitstekend te volgen.
Vanuit de ogen en gedachten van Esmée lezen we haar verhaal. Dat is echt een triest verhaal. Als lezer voel je enorm mee en wil je niets liever dan haar helpen uit haar gezinssituatie.
Esmée maakt een lijstje met dingen waarom ze van haar moeder houdt. Dat lijstje komt tijdens het eerste deel van het boek een aantal terug waarbij het elke keer weer wat langer is. Het heeft ook wat triest dat ze dit nodig heeft om het houden van haar moeder tastbaar te maken.
Dit boek is heel prettig leesbaar. Leuk zijn de kwartslag gedraaide achten / oneindig tekens die tussen de paragraven staan. Het einde laat nog wat open. Persoonlijk had ik een epiloog wel mooi gevonden.

Eerder gepubliceerd bij @NeeltjesBoeken