Moderne slavernij

De jongen die de vuurvliegjes volgde is een heel bijzonder en indrukwekkend verhaal over moderne slavernij, over verlangen naar een betere toekomst, over hoop en volharding, maar evenzeer over een sterke familieband.

Door de flashbacks die de auteur gebruikt in het boek krijg je een mooi en volledig beeld van de situatie in het verleden en het heden.
De schrijnende leef- en werkomstandigheden in een 'batthi' in Lahore, Pakistan maken je soms woest, maar ook verdrietig bij het lezen.

Lalloo, je zou een arm hem heen willen slaan om zoveel dapperheid, zoveel moed. De wil om alles te veranderen, om zijn familie te redden, hartverscheurend hoe ver hij daarvoor wil gaan.

Het is een prachtige debuutroman, volledig gebaseerd op waargebeurde feiten, die ook nu nog, ondanks de vernieuwde wetgeving aan het eind van de 20e eeuw, nog steeds een feit zijn.

De auteur heeft een mooie en beeldende schrijfstijl waardoor je alles als in een film voor je ziet.
Ze gebruikt mooie woorden om sommige dingen te beschrijven, mooie zinnen soms.
Zoals : “Onderweg naar huis sloeg Jugnu zijn arm om Lalloo’s schouder. ‘Soms zie je ze niet in het donker, maar zijn ze er wel, alleen hebben ze hun lichtjes dan nog niet aanstaan. Ze komen wel weer terug – ze zijn altijd ergens in de buurt. ”

Dit is een boek waarvan ik denk : dit zou iedereen verplicht moeten lezen.
Nee, geen heerlijk ontspannende vakantielectuur, maar een verhaal, een boek wat je naar de keel grijpt.