Om stil van te worden omdat het ook herkenning oproept.

'De kraanvogels vliegen naar het zuiden' is een hartverwarmende en aangrijpende debuutroman over ouder worden, vriendschap en vader-zoonrelaties.

Mooi beschreven is de gedachtengang van een man die tijdens zijn laatste levensjaar terugblikt op zijn leven.
Het leven dat nu is geworden tot een aaneenschakeling van die dagdromen, maar ook van slapen, eten, thuiszorg, luiers en vergeetachtigheid.

Maar bovenal ook de liefde voor zijn demente vrouw in het verzorgingstehuis, de liefde voor zijn hond Sixten. De strijd woedt in zijn hoofd over het vaderschap, de relatie met zijn zoon, maar ook die band die hij al dan niet had met zijn ouders.

Het is een heel aangrijpend relaas wat voor mij heel herkenbaar is, de koppigheid en de vasthoudendheid van ouderen, het niet willen toegeven, het niet beseffend dat het niet meer kan zoals vroeger.

Wat het boek nog mooier maakt zijn de stukjes, geplukt uit de notities van de thuiszorg waarmee zij boodschappen aan mekaar doorgeven.

Een boek waar je gewoon stil van wordt.