Credence – Penelope Douglas

Dit boek… wow. Credence is geen lief, veilig verhaal dat je rustig dichtslaat en vergeet. Dit boek grijpt je vast, zet je morele kompas even op pauze en fluistert: lees verder. En dat doe je. Met lichte paniek. En nieuwsgierigheid. Veel nieuwsgierigheid.

Credence volgt Tiernan, een meisje dat opgroeit met alles behalve warmte. Haar ouders zijn beroemd, afstandelijk en vooral bezig met zichzelf. Wanneer ze hen verliest, blijft Tiernan achter zonder richting, zonder anker en zonder idee wie ze eigenlijk is. Ze belandt bij haar stiefoom Jake en zijn twee zoons Noah en Kaleb, diep in de bergen, ver weg van de wereld die ze kent.

Wat begint als een noodoplossing, verandert langzaam in een intense, verwarrende en grensverleggende ervaring. In deze afgelegen omgeving, zonder afleiding of regels van buitenaf, wordt Tiernan geconfronteerd met verlangens, afhankelijkheid en keuzes die allesbehalve zwart-wit zijn. Elk personage draagt zijn eigen bagage, zijn eigen pijn en zijn eigen manier om ermee om te gaan.

Penelope Douglas schrijft rauw en ongemakkelijk eerlijk. Dit is geen boek waarin je continu denkt: oh wat romantisch. Dit is een boek waarin je regelmatig denkt: mag ik dit voelen? en waar gaat dit heen? En toch blijf je lezen, omdat het verhaal draait om meer dan aantrekkingskracht alleen. Het gaat over verlies, volwassen worden, grenzen verkennen en ontdekken wie je bent als niemand je vertelt wie je moet zijn.

Ik ga niet doen alsof dit boek voor iedereen is. Het is donker, intens en confronterend. Maar als je houdt van verhalen die schuren, uitdagen en je even compleet uit je comfortzone trekken… dan is Credence er eentje die je niet loslaat.
En ja, ik heb momenten gehad waarop ik mijn boek dichtklapte, diep zuchtte en het daarna tóch weer opensloeg. Dat zegt eigenlijk alles.