love it!

Oke dit is mijn laatste kerstboekenrecentie, ik liep een beetje achter… Maarr dit boek was te leuk om niet nog even in de spotlight te zetten.

Het verhaal draait om (verrassing!) een Secret Santa-spel, waarbij cadeautjes, anonieme briefjes en misverstanden elkaar sneller opvolgen dan kerstliedjes op de radio in december. Borger gebruikt dit concept niet alleen als gimmick, maar als motor voor het verhaal. Elk cadeautje legt iets bloot: verlangens, onzekerheden en die ene ongemakkelijke crush die iedereen kent, maar liever negeert.

De personages voelen herkenbaar menselijk. Ze zijn niet perfect, ze zeggen soms precies het verkeerde op het verkeerde moment en maken keuzes waarvan je als lezer denkt: nee, doe dit niet – om vervolgens toch glimlachend door te lezen. Vooral de hoofdpersoon is prettig nuchter: geen overdreven dramatische innerlijke monologen, maar realistische twijfels en humoristisch zelfinzicht. Je herkent jezelf erin, of op z’n minst die ene collega die altijd “doet alsof kerst haar niets doet”.

Wat Secret Santa onderscheidt van veel andere feelgood-kerstboeken is de humor. Geen flauwe clichés, maar droge opmerkingen, subtiele ironie en situaties die net ongemakkelijk genoeg zijn om grappig te worden. Denk minder Hallmark-film en meer ik-lach-omdat-dit-pijnlijk-herkenbaar-is.

Onder de kerstlichtjes zit ook inhoud. Het boek gaat over verwachtingen (van anderen én van jezelf), over eenzaamheid in een periode die zogenaamd alleen maar gezellig is, en over hoe kleine gebaren soms meer zeggen dan grote woorden. Borger weet dat mooi te balanceren zonder zwaar te worden knap, want kerst en emotie liggen gevaarlijk dicht bij sentimentele sneeuwstormen.