love it!

Ik dacht dus: even een lekker rustig roman voor tussendoor. Nou… vergeet het maar. Binnen no time zat ik met een dekentje, een theemok én tranen in m’n ogen.

Beth verliest haar vriend en blijft alleen achter met haar zoontje Cody. Ze klopt aan bij Jeremy, de zwijgzame, norse broer van haar overleden vriend die ergens diep in de bergen woont. Geen buren. Geen wifi. Alleen bomen, sneeuw en ongemakkelijke stiltes.

Wat volgt is een slow burn romance van formaat. Zó langzaam dat ik halverwege wilde roepen: “Kom op mensen, kús nou gewoon!” Maar dat is juist wat het mooi maakt, hun gevoelens groeien langzaam, oprecht en vol emotionele laagjes.

Emma Anna weet perfect de sfeer te pakken: de kou, de stilte, het verdriet én die voorzichtige warmte die beetje bij beetje terugkeert. Haar personages voelen écht met hun fouten, twijfels en kleine overwinningen.

Het is geen standaard feelgood met glitter en vuurwerk, maar eerder een verhaal dat onder je huid kruipt. Je leeft mee, je zucht mee, en aan het eind wil je eigenlijk zelf ook een hut in de bergen (met een knappe man die hout hakt, uiteraard ).

Een prachtig, rustig opgebouwde roman over verlies, liefde en het vinden van jezelf tussen de sneeuwvlokken.