Pascal-827 over Het huis van de maskers

Ik hou van de schrijfstijl van Hecht. De man kan een verhaal aan het papier toevertrouwen. Ik ben echter geen groot liefhebber van spoken en geesten. De naam ‘Cree’ riep bij mij eerst ook indianenverhalen en medicijnvrouwen op. Gelukkig ging het om een ietwat helderziende brunette, maar bleven de amuletten mij in eerste instantie bespaard. Maar zelfs zonder dat mijn ergste vermoedens uitkwamen, bleef het verhaal aan de grond. De eerste 100 blz. zijn echt van elke spanning gespeend en nodigen niet uit om verder te lezen. De ‘crime’ is ver te zoeken en uiteindelijk overleeft het boek enkel op de fraaie vertelstijl van Hecht. Interessant wordt het verhaal niet en na één vierde van het boek weet je dus nog altijd niet waar het heen gaat. Als de boosdoener dan een man met varkenskop blijkt te zien, de poten van een tafel beginnen knarsen en alles bovendien nog eens geserveerd wordt met een pseudo-wetenschappelijk jargon, dan begin je je af te vragen of het niet tijd wordt om het boek weer zijn plaats op de plank te gunnen, de geesten te laten rusten en een ander verhaal ter hand te nemen.

Maar dan slaat de stemming plots om. Hecht neemt je vanaf een bepaald punt mee met een perfecte dosering van wetenschap, spookverhaaltjes en echte misdaad (zij het in een ver verleden). Het lijkt wel of een andere auteur bezig is. Langzaam maar zeker schraapt hij de façade van de deftige burgerfamilie Beauforte af en onthult hij het ene na het andere schandaaltje. Dat hij daarbij ook zijn personages mooi uitwerkt is meegenomen. Cree ontpopt zich tot een aangenaam hoofdfiguurtje.

Het verhaal heeft vaart en laat zich zelfs door sporadisch psychologisch geneuzel niet stokken (wat in Moordlust veel meer het geval was). Hecht weet tot op het einde te boeien en zelfs nog verrassende plotwendingen uit zijn hoed te toveren. Kortom: wie door de oersaaie eerste 100 blz. komt, mag een schitterend verhaal verwachten met een origineel uitgangspunt.

Toch geen 4 sterren omdat ik vind dat Hecht eindelijk eens moet leren om een verhaal van in den beginne beklijvend te maken. Zijn aanlopen zijn vaak (zeker hier) dermate oninteressant en saai, dat je als lezer bijna afhaakt. Dat zou op dit niveau niet mogen.