Pascal-827 over Dood van een soldaat

Verguisd door de een, opgehemeld door de ander. Ik heb de lectuur van dit boek zo lang uitgesteld vanwege die uiteenlopende commentaren. Uiteindelijk geen slechte zet, want ik heb het boek aan een spotprijs gekocht.

Spaey schetst een mooi beeld van een Vlaams dorp in het Hageland net na de Eerste Wereldoorlog. Alles draait rond een vrouwelijke, nogal vrijgevochten, dokter, haar door de oorlog getraumatiseerde broer, een heetgebakerde veldwachter en een oorlogsinvalide. Dit bonte gezelschap wordt rijkelijk aangevuld met nevenpersonages, die blijkbaar allemaal wel iets te verbergen hebben.

Helaas doet ze niet veel meer dan schetsen. Ze gaat niet echt diep in op de verhoudingen tussen de personages. Wellicht heeft ze er daarvoor ook iets te veel ten tonele gevoerd en blijft ze voor elk personage maar nieuwe geheimen onthullen. Ze schraapt wel graag aan de bovenlaag van de maatschappij, legt wel dingen bloot, maar doet er verder niets mee. Ze is ook nergens echt vernieuwend. Op de keper beschouwd is dit een vlot geschreven ‘light’ versie van de boerenromans uit de 19de en begin 20ste eeuw, met personages die elk dorpscliché bevestigen. Het deed me ook een beetje denken aan ‘de bossen van Vlaanderen’, een Vlaamse miniserie uit de jaren 80.

Of dit boek de prijzen verdient die het gekregen heeft, laat ik in het midden, maar het boeide mij wel van in het begin. Je blijft doorlezen ook al doet de veelvoud aan personages het ritme soms stokken en is de stijlfiguur om twee ‘ik’ –figuren op te voeren, ook geen voltreffer. Je bent vaak al een tijdje aan het lezen, tegen dat je door hebt wie nu aan het woord is. Maar Spaey heeft zeker verhaaltalent en ideeën voor boeiende protagonisten. Ze weet ook hoe ze op elke bladzijde subtiele cliffhangers moet droppen om je aan te moedigen om verder te lezen. Alleen met de dosering loopt het vaak fout. Te veel ingrediënten in een gerecht komt de homogeniteit niet ten goede. Deze ruwe diamant moet nog bijgeschaafd worden, maar zal hopelijk ooit in volle glorie glinsteren.

Dit mag dan geen hoogstaande literatuur zijn, ik heb me er in elk geval niet mee verveeld én het was al lang geleden dat ik een boek zo snel uit had.