Schreeuwende Stilte

Toen wij gingen verhuizen naar het oudste gedeelte van ons dorp zeiden wij tegen iedereen die het wilde horen hoe blij wij waren. De rust van de omgeving. De natuur. Het pittoreske van de straten en panden. Ik sprak zelfs over een “oorverdovende stilte”. De titel van het boek van Marja sprak mij daarom in eerste instantie erg aan. Alleen in een andere context natuurlijk.
Helaas gun ik mijzelf te weinig tijd om boeken te lezen. Eigenlijk zonde want ik merkte toen ik eindelijk de tijd nam het laatst uitgegeven boek van Marja te lezen, dat ik wederom meegesleept werd in de sfeer en spanning die eigenlijk alle verhalen van Marja typeren. Onmogelijk om daar weerstand tegen te bieden! Je blijft lezen en gretig elke bladzijde omslaan. Ik merkte dat ik zelfs de emoties van de verschillende karakters min of meer overnam. “Schreeuwende stilte” spreekt tot ieders verbeelding maar is tegelijkertijd weer absoluut authentiek. De opbouw van de spanning en de onverwachte ontwikkelingen of ontknopingen stonden weer garant voor een verrassende climax. Ik vind het weer knap gedaan door Marja om ons lezers continue op het verkeerde been te zetten. Zij is een groot talent die volgens mij haar schrijverscapaciteiten nog lang niet heeft uitgeput.
Daar komt bij dat het karakter van Elena omschreven mag worden als een boeiende persoonlijkheid. De personificatie van kracht en doorzettingsvermogen met alle menselijke tekortkomingen van dien.
Marja schrijft psychologische thrillers die naast fictie aansluiting weten te vinden met een stukje realiteit. Want ik kan het niet helpen dat ik als voormalig psycholoog en politieman naar haar integrerende verhalen kijk met iets andere ogen. Het klopt gewoon en dat komt waarschijnlijk door zorgvuldige ‘research’.
Ik kijk uit naar het volgende boek: “Valse fluisteringen” en beloof mijzelf eerder te belonen op ongekend fascinerend leesplezier. Tot de volgende!